ปล่อย ... ให้มันลอยไป
หลังจากนั่งอยู่กับคำถามที่ว่าเราทำไรผิดมานาน ... นานพอที่จะทำให้รู้สึกว่าทำไมเราต้องแคร์แล้วก็เริ่มปล่อยให้ทุกอย่างผ่านไปกับกาลเวลา ... เวลาที่บางคนก็บอกว่าไม่เคยช่วยอะไร ... แต่บางคนก็บอกว่ามันจะช่วยเยียวยาทุกอย่างสำหรับเรา ... เวลาไม่ได้ช่วยให้มันดีขึ้น แต่ทำให้เราชินชาซะมากกว่าเมื่อชินชา ก็เลิกหาคำตอบ ... เพราะบางทีคำตอบ มันก็ไม่ได้ขึ้นอยู่กับเราเสมอไปเมื่อเราต้องเจ็บปวด ทรมานกับการแคร์คนอื่น ... เราก็ต้องเลิกแคร์ และไม่ต้องเจ็บปวดอีกต่อไปใครยังอยากคุยด้วยก็คุย ใครอยากคบก็คบ ... หมดเวลาจะเป็นคนดีที่เค้าไม่แคร์ซะทีเมื่อเค้าหลุดออกไปจากความคิด ... ทุกอย่างก็เหมือนจะสบายขึ้นอยากไปไหนก็ไป ไม่อยากไปก็อยู่บ้าน ... อยากคุยกับใครก็คุย ไม่อยากคุยก็ไม่คุยเลิกรับรู้เรื่องราวของคนที่ไม่แคร์ ... ใส่ใจคนที่แคร์เราดีกว่าเริ่มเก็บข้าวของเค้าไปกองรวมกันไว้ข้างล่าง ... อย่าไปยุ่งกับของเค้าอีกเค้าจะมาเอาของคืนมั้ยก็เรื่องของเค้า ... และเราก็คงไม่เอาไปส่งให้ ไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นเลิกทักใครก่อน ... หากเค้าอยากคุย เค้ายังเห็นเราเป็นเพื่อนก็คงทักมาเองแล้วเราก็จะได้รู้ว่าใครที่ยังเป็นเพื่อนเราอยู่ ... แม้มันจะดูใจร้ายไปซักหน่อยเพราะการที่เราทักเค้าไปแล้วเค้าไม่คุยด้วย ... มันก็คงจะทำให้เรารู้สึกแย่ไปอีกเลือกที่จะ Hide ข้อความใน Facebook ... ลบชื่อออกจาก MSN List แค่ไม่บล็อคหากยังจะเป็นเพื่อนกัน ซักวันเค้าคงทักมาเอง ... จริงมั้ยคนเดียวที่ยังคงคุยด้วยอยู่ทุกวันคือแพนด้า ... หลังจากที่บ่นจนแพนด้าหูชา ตอนนี้ก็เลิกละคุยกันแต่เรื่องโน้นนี้ไปตามเรื่อง ... วันไหนมีไรก็คุยอย่างงั้นช่วงนี้แพนด้าติดซีรี่เกาหลี ... หนีไปเที่ยวอยู่เรื่อย แต่ก็ขำดี 555เด็กที่เค้าหวงนักหวงหนา ... ก็ยังทัก MSN คุยกันอยู่เรื่อย ๆ ถึงไม่ได้บ่อย แต่ก็ถือว่าคุยตอบ Facebook ให้น้อยลง ... ใครที่เค้าลบชื่อเราออกจาก Friend List ก็เลิกยุ่งเพื่อนสนิทเค้าก็เลิกตอบไปบ้าง ... จะเหลือก็แค่บางคนที่ยังคุยกับเราอยู่อาจเพราะเค้าไม่รู้เรื่องอะไร หรือไม่ก็เพราะไม่รู้ว่าจะไม่คุยกับเราเพราะอะไร ... นั่นซินะ เราไม่ได้มีเรื่องกันส่วนคนที่เค้าหวงกันนักหนา ... ก็คุยกันบ้างตามสถานการณ์บอกได้แค่ว่าไม่ได้คิดอะไรมานานแล้ว นานมาก ... ตั้งแต่มีเรื่องกันก็เลิกคิดแต่แปลกที่พอเราเลิกคิดก็มานั่งจับผิด ... แต่ตอนนี้ก็ไม่สนใจแล้วล่ะว่าจะยังจับผิดอยู่อีกมั้ยหากเค้าจะบ้านั่งจับผิดก็ตามสบาย ... บอกได้แค่ว่าไม่แคร์กาลเวลาทำให้เรากลับไปมีชีวิตแบบเดิม ๆ ... นอน 9 โมงเช้า ตื่น 4 โมงเย็นไม่จำเป็นต้องตื่นเช้าเพื่อรอเจอใคร ไม่จำเป็นต้องค่อยใส่ใจว่าใครจะเป็นยังไง ... อยู่ในแบบของเราอยู่บ้าน ... ไม่ต้องออกไปหาใคร ไม่ต้องนัดใคร และไม่ต้องรอว่าใครจะมาหาอีกต่อไปหมดความรู้สึกว่าอยากให้ใครมาบ้าน ... หากใครอยากมาก็มาเริ่มหาอะไรใหม่ ๆ ทำ เจอคนกลุ่มใหม่ ... แต่เราก็วางตัวห่างขึ้น ไม่เข้าไปรู้จักเหมือนที่ผ่านมาไปดูพั้นช์ในรายการ Five Live มาครั้งนึง ... มันทำให้รู้ว่าไม่อยากไปดูอีกมันช่างต่างจากตอนไปดูโรสโดยสิ้นเชิง ... บรรยากาศ อารมณ์คนทำงาน และศิลปิน แตกต่างกันดีจริง ๆไม่ใช่ว่าพั้นช์ไม่ดีหรือว่าไม่น่ารักนะ ... แต่แฟนคลับมันกลุ่มใหญ่มากมากจนไม่ต่างจากการนั่งดูอยู่ที่บ้าน ... ถ้ามองได้แค่ไกล ๆ แล้วมีแฟนคลับรุมซะขนาดนั้นนั่งดูทีวีอยู่ที่บ้านก็คงไม่ต่างกัน ... ไม่ต้องร้อน ไม่ต้องไปเบียดใครก็แค่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง ... กับมองผ่านจอทีวีก็แค่นั้นตั้งแต่กีฬาสีประเทศเริ่มบานปลาย ... พี่ ๆ เพื่อน ๆ ก็ชวนไปชุมนุมกับคนหลากสีแต่เป็นคนไม่สนใจการเมือง ... ใครจะสีไรก็ไม่ได้สนใจ แค่อย่ามีเรื่องกันก็พอแล้ววันนั้นก็มาถึง ... ทหารกับชุมนุมกีฬาสีเริ่มปะทะกันคนที่ไม่เคยสนใจอะไรก็เริ่มต้องมานั่งดูข่าวแบบจริงจัง ... เพราะแม่ยังคงออกไปข้างนอกเลยต้องนั่งดูว่ามันแถวไหน ... แล้วแม่จะโดนหรือเปล่าถึงตอนนี้ ... ไม่รู้ละว่าจะยังไง รู้แต่ว่าเรารักในหลวงก็พอ ^^เมื่อไหร่เรื่องมันจะจบซะที ... จะออกไปไหนก็ลำบากใครจะไปไหนก็ระวังตัวกันด้วยนะคับ ...
Tweet
<< September >>
S
M
T
W
F
29
30
31
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
<< 2010>>
Name : Email : URL : Comment : กรอกตัวเลขก่อนส่ง