ปล่อย ... ให้มันลอยไป

หลังจากนั่งอยู่กับคำถามที่ว่าเราทำไรผิดมานาน ... นานพอที่จะทำให้รู้สึกว่าทำไมเราต้องแคร์
แล้วก็เริ่มปล่อยให้ทุกอย่างผ่านไปกับกาลเวลา ...
เวลาที่บางคนก็บอกว่าไม่เคยช่วยอะไร ... แต่บางคนก็บอกว่ามันจะช่วยเยียวยาทุกอย่าง
สำหรับเรา ... เวลาไม่ได้ช่วยให้มันดีขึ้น แต่ทำให้เราชินชาซะมากกว่า
เมื่อชินชา ก็เลิกหาคำตอบ ... เพราะบางทีคำตอบ มันก็ไม่ได้ขึ้นอยู่กับเราเสมอไป
เมื่อเราต้องเจ็บปวด ทรมานกับการแคร์คนอื่น ... เราก็ต้องเลิกแคร์ และไม่ต้องเจ็บปวดอีกต่อไป
ใครยังอยากคุยด้วยก็คุย ใครอยากคบก็คบ ... หมดเวลาจะเป็นคนดีที่เค้าไม่แคร์ซะที

เมื่อเค้าหลุดออกไปจากความคิด ... ทุกอย่างก็เหมือนจะสบายขึ้น
อยากไปไหนก็ไป ไม่อยากไปก็อยู่บ้าน ... อยากคุยกับใครก็คุย ไม่อยากคุยก็ไม่คุย
เลิกรับรู้เรื่องราวของคนที่ไม่แคร์ ... ใส่ใจคนที่แคร์เราดีกว่า

เริ่มเก็บข้าวของเค้าไปกองรวมกันไว้ข้างล่าง ... อย่าไปยุ่งกับของเค้าอีก
เค้าจะมาเอาของคืนมั้ยก็เรื่องของเค้า ... และเราก็คงไม่เอาไปส่งให้ ไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้น

เลิกทักใครก่อน ... หากเค้าอยากคุย เค้ายังเห็นเราเป็นเพื่อนก็คงทักมาเอง
แล้วเราก็จะได้รู้ว่าใครที่ยังเป็นเพื่อนเราอยู่ ... แม้มันจะดูใจร้ายไปซักหน่อย
เพราะการที่เราทักเค้าไปแล้วเค้าไม่คุยด้วย ... มันก็คงจะทำให้เรารู้สึกแย่ไปอีก
เลือกที่จะ Hide ข้อความใน Facebook ... ลบชื่อออกจาก MSN List แค่ไม่บล็อค
หากยังจะเป็นเพื่อนกัน ซักวันเค้าคงทักมาเอง ... จริงมั้ย

คนเดียวที่ยังคงคุยด้วยอยู่ทุกวันคือแพนด้า ... หลังจากที่บ่นจนแพนด้าหูชา ตอนนี้ก็เลิกละ
คุยกันแต่เรื่องโน้นนี้ไปตามเรื่อง ... วันไหนมีไรก็คุยอย่างงั้น
ช่วงนี้แพนด้าติดซีรี่เกาหลี ... หนีไปเที่ยวอยู่เรื่อย แต่ก็ขำดี 555
เด็กที่เค้าหวงนักหวงหนา ... ก็ยังทัก MSN คุยกันอยู่เรื่อย ๆ ถึงไม่ได้บ่อย แต่ก็ถือว่าคุย
ตอบ Facebook ให้น้อยลง ... ใครที่เค้าลบชื่อเราออกจาก Friend List ก็เลิกยุ่ง
เพื่อนสนิทเค้าก็เลิกตอบไปบ้าง ... จะเหลือก็แค่บางคนที่ยังคุยกับเราอยู่
อาจเพราะเค้าไม่รู้เรื่องอะไร หรือไม่ก็เพราะไม่รู้ว่าจะไม่คุยกับเราเพราะอะไร ... นั่นซินะ เราไม่ได้มีเรื่องกัน
ส่วนคนที่เค้าหวงกันนักหนา ... ก็คุยกันบ้างตามสถานการณ์
บอกได้แค่ว่าไม่ได้คิดอะไรมานานแล้ว นานมาก ... ตั้งแต่มีเรื่องกันก็เลิกคิด
แต่แปลกที่พอเราเลิกคิดก็มานั่งจับผิด ... แต่ตอนนี้ก็ไม่สนใจแล้วล่ะว่าจะยังจับผิดอยู่อีกมั้ย
หากเค้าจะบ้านั่งจับผิดก็ตามสบาย ... บอกได้แค่ว่าไม่แคร์

กาลเวลาทำให้เรากลับไปมีชีวิตแบบเดิม ๆ ... นอน 9 โมงเช้า ตื่น 4 โมงเย็น
ไม่จำเป็นต้องตื่นเช้าเพื่อรอเจอใคร ไม่จำเป็นต้องค่อยใส่ใจว่าใครจะเป็นยังไง ... อยู่ในแบบของเรา
อยู่บ้าน ... ไม่ต้องออกไปหาใคร ไม่ต้องนัดใคร และไม่ต้องรอว่าใครจะมาหาอีกต่อไป
หมดความรู้สึกว่าอยากให้ใครมาบ้าน ... หากใครอยากมาก็มา

เริ่มหาอะไรใหม่ ๆ ทำ เจอคนกลุ่มใหม่ ... แต่เราก็วางตัวห่างขึ้น ไม่เข้าไปรู้จักเหมือนที่ผ่านมา
ไปดูพั้นช์ในรายการ Five Live มาครั้งนึง ... มันทำให้รู้ว่าไม่อยากไปดูอีก
มันช่างต่างจากตอนไปดูโรสโดยสิ้นเชิง ... บรรยากาศ อารมณ์คนทำงาน และศิลปิน แตกต่างกันดีจริง ๆ
ไม่ใช่ว่าพั้นช์ไม่ดีหรือว่าไม่น่ารักนะ ... แต่แฟนคลับมันกลุ่มใหญ่มาก
มากจนไม่ต่างจากการนั่งดูอยู่ที่บ้าน ... ถ้ามองได้แค่ไกล ๆ แล้วมีแฟนคลับรุมซะขนาดนั้น
นั่งดูทีวีอยู่ที่บ้านก็คงไม่ต่างกัน ... ไม่ต้องร้อน ไม่ต้องไปเบียดใคร
ก็แค่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง ... กับมองผ่านจอทีวีก็แค่นั้น

ตั้งแต่กีฬาสีประเทศเริ่มบานปลาย ... พี่ ๆ เพื่อน ๆ ก็ชวนไปชุมนุมกับคนหลากสี
แต่เป็นคนไม่สนใจการเมือง ... ใครจะสีไรก็ไม่ได้สนใจ แค่อย่ามีเรื่องกันก็พอ
แล้ววันนั้นก็มาถึง ... ทหารกับชุมนุมกีฬาสีเริ่มปะทะกัน
คนที่ไม่เคยสนใจอะไรก็เริ่มต้องมานั่งดูข่าวแบบจริงจัง ... เพราะแม่ยังคงออกไปข้างนอก
เลยต้องนั่งดูว่ามันแถวไหน ... แล้วแม่จะโดนหรือเปล่า
ถึงตอนนี้ ... ไม่รู้ละว่าจะยังไง รู้แต่ว่าเรารักในหลวงก็พอ ^^

เมื่อไหร่เรื่องมันจะจบซะที ... จะออกไปไหนก็ลำบาก
ใครจะไปไหนก็ระวังตัวกันด้วยนะคับ ...

<< กูไม่ใช่ ...