วันที่ 59 - 63 ...

เมื่อวันเสาร์หนีไปดู Harry Potter มา
แม่บอกว่าไม่ให้ไปดูหนังในโรง เพราะกลัว หวัด 2009
แต่น้องณุตราโทรมาชวน ... หนังก็อยากดูอยู่แล้วอะนะ
อยู่บ้านก็ฟุ้งซ่านไรสาระ ออกไปเจอน้องซะคงจะดีกว่า ...

มีคนบอกว่าหนังเรื่อง Harry Potter ภาคนี้ไม่หนุก ...
แต่หนูก็ว่ามันก็ดีอยู่นะ ถึงมันจะไม่ได้ Action มากมาย
เรื่องก็ดูเรียบ ๆ ... แต่มันก็สานต่อเรื่องราวที่ดูมาตั้งแต่แรกได้ดีอยู่นะ
และรอดูภาคต่อไปละ ... ดูจบเมื่อไหร่จะได้เริ่มอ่านหนังสือเรื่องนี้ซะที ...

วันจันทร์ออกไปหาน้องแอ๋ม ... ออกไปเลี้ยงข้าวน้อง ... เลี้ยงย้อนหลังวันเกิด
เมื่อวันเกิดน้องเค้าต้องเตรียมสอบ หลังจากนั้นก็เห็นว่าไม่ว่าง เราก็ไม่ว่าง เหอะๆๆ
ก็เลยเลื่อนมาจนถึงวันจันทร์ ... น้องเลือกกิน บาร์บีคิวพลาซ่า ได้ๆๆ
กินเสร็จแล้วก็ไปต่อเกะ ให้ไป 2 ชั่วโมง ... พอมั้ยอะ ...
จริง ๆ ก็อยากพาไปกินดีกว่านี้อยู่อะนะ

ไปต่อวันเกิดน้องอิ๋วที่ ลีลาวดี ... พี่ติ๊กโทรมาบอกเมื่อตอนบ่ายว่าจะชวนไปกินวันเกิดอิ๋ว ...
เออ ดีเหมือนกัน กินมันวันเดียว 2 งาน พุงแตก เอาให้ตาย ...
แยกกับน้องแอ๋มตอน 2 ทุ่มกว่า แล้วก็นั่ง Taxi (คนขับกวน teen โคด)
ไปรอรับอิ๋วกลางทาง แล้วไปร้านพร้อมกัน ...
เสียดายที่ไม่รู้ล่วงหน้าว่าโรสลา ไม่ไปร้องเพลง ... แต่วงที่มาเล่นแทนก็เล่นดีนะ
กินข้าวไปก็คุยกันไป เฮฮาไปตามเรื่อง ... แล้วก็แยกย้ายกันกลับบ้านตอน 5 ทุ่มครึ่ง

วันอังคารไม่ได้ตั้งใจจะออกไปไหนหรอก แต่พี่เก้โทรมาบอกว่าอยากคุย ...
ก็ว่าจะไปอยู่นะ ... แต่พอถึงเวลาจริง ๆ ฝนดันตก ... เออ แล้วจะออกไปไงฟ๊ะ

โทรไปคุยกับน้องแอ๋ม ... น้องเค้าชวนไปร้องเกะ (อีกแล้ว) ไปกับพี่ ๆ แก๊ง RFC
ตอนแรกก็ว่าจะไม่ไป ... รับนัดพี่เก้ไปแล้ว แถมด้วยไม่รู้จักแก๊งเค้าเหอะ
แต่ไป ๆ มา ๆ ไม่รู้ยังไง ไปกับน้องเค้าเฉยเลย ...
เนยบอกว่าจะซื้อเค้กให้น้องแอ๋ม ... อืม ... ไปก็ไปฟ๊ะ

อาจจะเพราะไม่คุ้นกันละมั้ง ก็เลยไม่รู้จะคุยอะไรกับทุกคน ได้แต่นั่งมอง
แถมเลือกร้องแต่ละเพลง ... เอามีดแทงกันให้ตายเลยดีกว่า
พนักงานร้านนี้ก็สุดปลายเท้า ... ดูแลลูกค้าได้ห่วยที่สุดในโลก
พอเที่ยงคืน ... คนอื่น ๆ ไปบางแสนกันต่อ ... แต่เราขอกลับบ้านดีกว่า
จริง ๆ ก็ว่าจะไปด้วยอยู่หรอกนะ แต่คิดว่าไม่สนิทกัน ไปแล้วเค้าคงจะไม่หนุก
แถมร่างกายก็ไม่ไหว ปวดคอปวดไหล่จนจะยกไม่ขึ้นแล้ว
กลับมาถึงบ้านก็นอนไม่หลับ ปวดคอจนนอนไม่ได้ ... ทรมานดี ...

วันนี้ก็ยังคงปวดคอปวดไหล่เหมือนเดิม กินยาแล้วก็ไม่ค่อยจะช่วยอะไรเท่าไหร่
เอาเหอะ เดี๋ยวมันก็คงหายเอง ...

หลายวันที่ผ่านมา ... การที่ต้องหลับตายังคงเป็นความทรมานเหมือนที่ผ่านมา
ความมืด ... ยิ่งมืดเมื่อต้องอยู่คนเดียวในทุกค่ำคืน
ความเหงา ... ยังคงสร้างความปวดร้าวได้ลึกกว่าเคย
เพลงทุกเพลง ... เป็นเหมือนเสียงกระซิบให้คิดถึงแต่ภาพเก่า ๆ
การได้ออกไปข้างนอก เจอผู้คน เป็นเพียงช่วงคั่นเวลาไม่ให้เราเจ็บและเหงาจนตายคาที่ ก็เท่านั้นเอง ...

     Share

<< วันที่ 56 - 58 ...วันที่ 64 - 67 ... >>

Posted on Thu 30 Jul 2009 4:56

 

 
  
 




พี่จ๊ะพี่จ๋า
พี่ส้ม
พี่นก น้องนิ๊งหน่อง
พี่แอน
พี่ต้า


วันที่ ... รวมพลล้นบ้าน
วันที่ ... สะพายกล้อง ท่องราชดำเนิน
วันที่ ... โดนดุ
วันที่ ... แม่หนีเที่ยว
วันที่ ... บาดเจ็บ
วันที่ ... รู้สึกเสื่อม
วันที่ ... ปวดไปทั้งตัว
วันที่ ... ฉันเหงา ...
วันที่ ... แสนเหนื่อย ...
วันที่ ... มีเพื่อน
วันที่ ... ภาพย้อนกลับ
วันที่ ... สำนึกผิด
วันที่ ... ได้ออกร่อน
วันที่ ... เท่าไหร่ก็ช่างมันเถอะ
วันที่ 92 - 100 ...
วันที่ 80 - 91 ...
วันที่ 73 - 79 ...
วันที่ 68 - 72 ...
วันที่ 64 - 67 ...
วันที่ 59 - 63 ...
วันที่ 56 - 58 ...
วันที่ 52 - 55 ...
วันที่ 51 ...
วันที่ 50 ...
วันที่ 49 ...
วันที่ 47 , 48 ...
วันที่ 46 ...
วันที่ 44 , 45 ...
วันที่ 43 ...
วันที่ 40 , 41 , 42 ...
วันที่ 38 , 39 ...
วันที่ 37 ...
วันที่ 36 ...
วันที่ 35 ...
วันที่ 34 ...
วันที่ 33 ...
วันที่ 32 ...
วันที่ 30 , 31 ...
วันที่ 29 ...



Comments

Son of a gun, this is so hellfup!
Lakisha   
Mon 27 Jan 2014 14:58 [4]
 

ขอบใจสำหรับกำลังใจนะคะนู๋จ๋า

สิ่งที่พี่ต้องสู้คือ ใจตัวเอง

นู๋ก็เหมือนกันนะคะ

การได้อยู่คนเดียว

ทำให้เห็นอะไรมากมาย

ได้ปลอบตัวเอง

ได้ปล่อยเวลาเยียวยาจิตใจ

เป็นกำลังใจให้เช่นกันค่ะ

Ps.ว่าแต่ว่านอนดึกจังค่ะ

สงสารร่างกายมั่งจิ่ เด็กดื้อ !!
  
Fri 31 Jul 2009 21:26 [3]

แค่อยากให้นึกถึงตุ้มบ้าง...ถ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นไร
Jaa   
Thu 30 Jul 2009 17:26 [2]

ไปไหนมาไหนก็โทรมาชวนตุ้มบ้างนะ
Jaa   
Thu 30 Jul 2009 16:59 [1]




Post Comment

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 






bestview in 1024*768
The best template from http://www.oblog.cn