วันที่ 68 - 72 ...

เหมือนชีวิตช่วงนี้จะชีพจรลงเท้า มีแต่คนชวนออกไปข้างนอก
เมื่อวันอังคารกับพุธก็มีน้องชวนไปดูพี่เกรซ ... ออกแนวไปถ่ายรูปให้หน่อย เหอะๆๆ
ดูพี่เกรซ แถม มัดหมี่ ทั้ง 2 วันเลย แล้วก็มีดารามั่ง ไฮโซมั่ง ไม่รู้จักซักคน
อ้อ รู้จักอยู่คนนึง แพท สุธาสินี ตัวจิงก็ดู ... น่ารักดี อิอิ

เราก็เลยไม่มีเวลาจะหมกตัวอยู่คนเดียวเท่าไหร่ ออกไปตะลอน ๆ ตั้งแต่บ่าย กว่าจะได้กลับก็มืด
วันอังคารแอบไปกินข้าวกับพี่ตุ๊กก่อนด้วย โทษฐานที่หายไปจากพี่เค้านาน
ช่วงเลียแผลให้ตัวเองก็ไม่คุยกับพี่เค้าเลย งานนี้เลยขอไปง้อหน่อยแล้วกันนะ อิอิ
พอถึงเวลางานก็ไปถ่ายรูป แต่พอเลิกงานก็โดนน้องต่ายพาเดินเที่ยวห้าง
แถมด้วยพี่เกรซท่านก็ให้ตามไปทำธุระด้วย กว่าจะได้กลับก็ดึกอยู่ แต่ก็ดีกว่าอยู่บ้านแหละมั้ง
พอวันพุธพอถ่ายรูปเสร็จพี่เค้าก็เลยชวนไปกินกาแฟ + ดูรูปที่ถ่าย ... อายนะเนี่ย เบลอซะเยอะเชียว

วันนี้ก็ออกไปข้างนอกอีก แม่ชวนไปหาหมอแถวปทุม ... ไกลไปมั้ย
ต้องไปหาน้าเขยที่บ้านก่อน (สุขุมวิท) ได้ข่าวว่าบ้านเราอยู่แถวเซ็นทรัลลาดพร้าว ...
แม่อยากไปหาน้าก่อนใช่ม๊ะ ได้ ... งั้นขอไปแว๊บเซ็นทรัลแป๊ะนึง วันนี้ อิคิงามิ เล่ม 5 ออกวันแรก
อยากอ่านใจจะขาด ... ก็เลยชวนแม่ออกจากบ้านตั้งแต่บ่าย 3 ก็แม่บอกว่าจะไปถึงก่อน 5 โมงเย็น

ไปถึงร้านหมอก็อ่านจบพอดี เลยนั่งรอแบบง่วง ๆ ไปอีกพักใหญ่
แม่หายเข้าไปเป็นชั่วโมง แถมน้าเขยก็หายเข้าไปรวมกัน
น้องสาวโดนเรียกตามเข้าไปแล้วก็เงียบ ... พอถึงคิวเราเปิดเข้าไป ...
ทั้งแม่ทั้งน้านั่งคุยกับหมอชิวเชียว น้องกำัลังโดนผู้ช่วยหมอจัดกระดูกให้อยู่
พอเราไปถึงก็โดนหมอกดที่ไหล่แล้วถามว่าเจ็บมั้ย ... จากนั้นก็เอายามาฉีด ...
ไปหาหมอกายภาพ ไหงโดนฉีดยาหว่า ... หมอบอกว่ายาชา จากนั้นก็มาดึง ๆ ให้
ไวมาก คนอื่นเค้าเข้าไปเป็นครึ่งชั่วโมง มีแม่เรานี่แหละชั่วโมงเต็ม ๆ เราเข้าไปไม่ถึง 5 นาทีเสร็จ 555

หมอบอกว่าหัวไหล่อักเสบเรื้อรัง โดนฉีดยาชาเพื่อจะได้กายภาพแล้วไม่เจ็บ
แต่ตอนหมอฉีดอะเจ็บ แงแง ... พอออกมาคนอื่นไม่มียาอะไร ทำไมฉานมียาอยู่คนเดียวฟ๊ะ ตั้ง 3 ถุง

กลับมาถึงบ้านก็ยังชา ๆ อยู่บ้าง เหมือนแขนจะไม่มีแรง
แต่ก็พอจะไหวอยู่นะ ... แต่ยานี่ซิ เค้าบอกให้กินหลังอาหารเที่ยงทันที
แต่ตื่นที่ไรก็บ่ายกว่าทุกที จะไปกินยาตอนไหนดีฟ๊ะ 555

อาจเป็นเพราะเวลาส่วนใหญ่ไม่ได้อยู่คนเดียว ความคิดก็เลยไม่ค่อยฟุ้งซ่าน
ถึงจะทำใจได้มากแล้ว แต่ก็ยังมีบางวูบที่คิดไปเรื่อยเปื่อย ถึงไม่จมลืม แต่ก็ไม่ได้หายไปซะทีเดียว
ถือว่าเข้มแข็งขึ้น คงต้องรอวันที่มันจะเต็มร้อย ... และคงอีกนาน ...

--------------------------------------------------------

โลกก็ยังคงเดิน ฉันก็ยังต้องหายใจ
แม้เธอจะหายไป แต่หัวใจเจ็บเหลือเกิน
แต่ฉันก็ยังสงสัย ถ้าใจมันยังเหมือนเดิม
จะมีชีวิตที่ดีต่อไปได้หรือเปล่า

ถ้าตอนตื่นเช้าขึ้นมาทุกวัน
ก็ยังต้องหันไปมองข้อความ
ที่ดูกี่ครั้งมันก็ว่างเปล่า

ยังเดินที่เดิม เจอะเก้าอี้ตัวเก่า
ที่เคยนั่งมองดูตาคู่นั้น ด้วยยิ้มที่สดใส
เป็นภาพชีวิตที่ไม่เคยแยกจาก แต่วันนี้เธอจากฉันไป

ชีวิตจะมีความสุขอีกไหม ไม่รู้
ที่รู้คือทุก ๆ วันฉันเจ็บ
หมดแล้วหนทางที่จะหลุดพ้นจากภาพเก่าเหล่านั้น
เพราะยังไม่มีสักวันที่ในชีวิตของฉันไม่มีเธอ

ฉันก็ยังเดินไป พบผู้คนที่คุ้นเคย
เค้ามองและเค้าห่วงและถามไถ่ถึงเธอ
เหมือนทุกสิ่งที่มี ที่ชีวิตนี้ได้เจอ
ต่างได้พบมันพร้อมกับเธอไปทุกอย่าง

ในเพลงเหล่านั้นที่เคยได้ฟัง
มันมีความหลังมากมายไม่รู้จบ
ได้ฟังกี่ครั้งก็พบแต่น้ำตา

ดูหนังเรื่องเดิม แต่มันเศร้า โอ้ว มันเศร้ายิ่งกว่า
มองซ้ายมองขวาไม่เจออีกแล้ว รอยยิ้มอ่อนไหว
เป็นภาพชีวิตที่ไม่เคยแยกจาก แต่วันนี้เธอกลับหายไป

ชีวิตจะมีความสุขอีกไหม ไม่รู้
ที่รู้คือทุก ๆ วันฉันเจ็บ
หมดแล้วหนทางที่จะหลุดพ้นจากภาพเก่าเหล่านั้น
เพราะยังไม่มีสักวันที่ในชีวิตของฉันไม่มีเธอ

[ชีวิตหลังความเจ็บ - แดน วรเวช ดานุวงศ์]

     Share

<< วันที่ 64 - 67 ...วันที่ 73 - 79 ... >>

Posted on Sat 8 Aug 2009 5:50

 

 
  
 




พี่จ๊ะพี่จ๋า
พี่ส้ม
พี่นก น้องนิ๊งหน่อง
พี่แอน
พี่ต้า


วันที่ ... ยาวนาน
วันที่ ... อ่อนไหว
วันที่ ... รวมพลล้นบ้าน
วันที่ ... สะพายกล้อง ท่องราชดำเนิน
วันที่ ... โดนดุ
วันที่ ... แม่หนีเที่ยว
วันที่ ... บาดเจ็บ
วันที่ ... รู้สึกเสื่อม
วันที่ ... ปวดไปทั้งตัว
วันที่ ... ฉันเหงา ...
วันที่ ... แสนเหนื่อย ...
วันที่ ... มีเพื่อน
วันที่ ... ภาพย้อนกลับ
วันที่ ... สำนึกผิด
วันที่ ... ได้ออกร่อน
วันที่ ... เท่าไหร่ก็ช่างมันเถอะ
วันที่ 92 - 100 ...
วันที่ 80 - 91 ...
วันที่ 73 - 79 ...
วันที่ 68 - 72 ...
วันที่ 64 - 67 ...
วันที่ 59 - 63 ...
วันที่ 56 - 58 ...
วันที่ 52 - 55 ...
วันที่ 51 ...
วันที่ 50 ...
วันที่ 49 ...
วันที่ 47 , 48 ...
วันที่ 46 ...
วันที่ 44 , 45 ...
วันที่ 43 ...
วันที่ 40 , 41 , 42 ...
วันที่ 38 , 39 ...
วันที่ 37 ...
วันที่ 36 ...
วันที่ 35 ...
วันที่ 34 ...
วันที่ 33 ...
วันที่ 32 ...



Comments

พี่กำลังจะเดินทางละครับ พี่เจ็บตรงหัวใจฉิบ ยังไงเดวพี่ ปรอดภัย หลังวันแม่เจอคือ เจอนะครับ น้องรักษาคำว่ารักเถอะครับ หากอีกคนเขาเป็นเหมื่อนพี่ ละ

พี่รักเขามากทำไรไม่ได้แล้วคงไว้ได้แค่ จดหมายส่งไปบ้าน
LittleFiine   
Sun 9 Aug 2009 7:33 [3]

มีคำพูดคำหนึงที่ รู้สึกอบอุ่นที่ไม่เคยบอก คำๆนั้นจำติดตาเพราะเหี่ยวพูดว่า
ไม่สนเขาทำคนที่อุ๋มรักเสียใจ ยังไงก็จะปกป้อง หากคนที่อุ๋มรักเสียใจอุ๋มยิ่งเสียใจมากรู้บ้างไหม.... เมื่อวาน มันเกิดขึ้นกับตัวผม ผมจะปกป้องเหี่ยวตลอดไปนะเพราะอะไรคงพูดใด้ว่าเพียง กี่นิสัย กี่เงื่อนไข กี่ความชอบ กี่แบบ กี่อย่าง เติ้ลมองไงก็คือเหี่ยว รู้นิสัยคุณบ้างแต่เรื่องโลก บล๊อค หรือสื่อทาง new media หากชอบทำไมไม่แสดงออกมา มันเป็นตัวของเหี่ยวเอง เราคงมีเหตผลดีๆสนุกๆ นำมาเป็นสื่อบอกเพื่อนๆในนี้ ไม่เคยฝืนใจตัวเองเลยแต่ทำไม เรื่องที่ผมให้ความสนใจมากๆ คือ บล๊อค เหี่ยวไม่พูดสั้กคำ
รักเหี่ยว เพราะ เหี่ยว คือ เหี่ยว มองลึกข้างในถึงเข้าใจหัวใจอาจไม่ดีพอ แต่สั้กวันมันจะครบถ้วน เพราะ ตั้งใจทุกวันต่อลมหายใจที่มีให้กัน มาเสมอ วันข้างหน้าไม่รู้จะเกิดอะไร ผมเองก็ยังไม่เอยคำๆใด แต่อยากมีลมหายใจ ตอบแทน รัก ของเหี่ยวจนหมดลมหายใจ หากวันหนึงความรู้สึกจดจำหัวใจ อย่าใด้ไหมอย่าปล่อยทิ้งกันอีกเลย เสียใจมาก หากไม่เป็นอย่างที่ รพ.วิภาวดี บอกผมจะโกรธไหม หากจะสร้างชีวิตใหม่ที่มุมมองเดียวกันมุมมองตัวจริงๆ ที่ขับรถคุยกันจาก ชะอำ แวะซื้อน้ำตาลแดงก้อน มุมมองขอเพียงเรามีความสุขสงบราบเรียบ ทุกอย่างต่างก็มีเหตุผล ผมเข้าใจทั้งเหตุและผล ดีใจที่ใด้เรียนรู้ เหมือน ดี และ เลว หรือคำว่า อิ่มท้อง หรือคำว่า ความสุข ความหมายของคำมันเหมือนกัน แต่สิ่งที่ไม่เหมือนกันคือน้ำหนักของคำ อิ่มแค่ไหน ต่อมื้อ 1จาน? หรือ 2จาน? แต่ก็ตอบออกมาว่าอิ่มเหมือนกัน หากการเรียนรู้ ค่อยๆบอกกันจะเข้าใจมากขึ้น แต่จะเป็นคำใดๆ เหตุผลอย่างไร สำหรับผม ผมมีเหตุผลที่มองถึงความเป็นเหี่ยวเสมอ มองถึงคุณและตัวตนจริงๆเสมอ ยังไงเหตุผลสุดท้าย เหตุผลเดียว ถึงไม่สาบานต่อเชื้อสาย ก็ไม่มีวันจะไม่รักเหี่ยว รักเหี่ยวมากโดยไม่มีเหตุผลใดๆมาเกี่ยว รู้แค่ว่าสิ่งที่เรามองออกไป ไม่ได้โกหกตัวเราเองมันมีค่าที่สุดต่อคำว่ารัก เราไม่ได้บอกเลิกลา เรามีหน้าที่ต้องทำด้วยเหตุผล ที่มีหรืออะไรที่เป็น ขอรักไปจนตาย ขอแค่ใด้ดูแลก็พอใจแล้วเป็นเหตุผลสุดท้ายที่อยากบอกกับปากตอนวันแต่งงาน หมดชีวิตให้อุ๋มเสมอตั้งแต่เอยคำว่ารัก อยากเป็นคนดีๆบ้าง อยากเป็นคนที่คุณมองดีเหมือนเดิมบ้าง เหตุผลเติ้ลที่มี เส้นเลือดสมองที่แตกของพ่อบังเกิดเกล้า หรือ อะไรที่เป็น แต่ทุกๆอย่างเพื่อคนที่เรารัก อุ๋มคือเหตุผลเดียวกันกับครอบครัว เราเป็นคนรักครอบครัวเหมือนกันคุณเข้าใจดี ทำไมผมถึงรักคุณมากและจะมากขึ้นเรื่อยๆ จนวันนี้ อยากบอกว่าอาการเครียดขั้นสุดท้าย นอกจากเส้นสมองแตก คือ เส้นหัวใจรั่ว หรือ มันทำงานมากผิดปกติจนอักเสบ อาการที่บ่งบอกได้คือเวลาเสียใจมากๆ จะเหมือนคนกำลังจะขาดใจร่างกายนิ่งและสั่นปวดไปหมด นอน กิน ไม่ได้แต่คงไม่นาน ปัญหาบ้านไม่มีก็เหมือนเดิม ทุ่มเทครอบครัวก็เหมือนเดิม อะไรๆก็เหมือนเดิม แต่สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมคือเติ้ลเอง พยายามแล้ว เสียใจมาก พรุ่งนี้จะขับรถไปไหว้แม่ ทั้งๆ ห้ามไป แรกๆหนีไปจากบ้านหลังนี้เพราะเขาอึดอัด พอดีกลับมาเก็บเสื้อผ้า และเอาเอกสารทั้งหมดไปด้วย หลังจากหาแม่คงเป็นคำตอบสุดท้ายว่าจะหาที่หลับตาสั้กแห่ง ทำสิ่งที่ดีก่อนที่จะไป เป็นวิยากรชั้กจุงคนก็สนุกดีนะ ราชพัดธนบุรี,หอการค้า,ม.รังสิต,ม.กรุงเทพ,เหลือ ศรีปทุม กับ Bad award ปีนี้อดลงแข่งแล้วอายุไหลเกิน แต่ทำไปไม่ค่อยรับเงินตอบแทนมาก แค่อยากเล่าเรื่องราวคนเลวคนหนึ่งที่ปล่อยความรักและอิสระภาพหายไป เพื่อเป็นมุมมองใหม่ๆ ให้คิดมากๆก่อนทำลงไป ผมอยากเป็นคนดีและอยากเป็นผู้นำและหัวหน้าครอบครัวที่ดี หากอาการเจ็บครั้งนี้ผ่านพ้นไปได้ อยากขออุ๋มแต่งงาน จะได้ไหมนี้คือความรักที่ฝันจะมีร่วมคุณมาตลอด เพราะเราคือคนธรรมดา ผมก็เป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง ที่ให้คำว่า รัก สูงมาก ศรัทธาว่ามันสวยงาม ทุกอย่างเปลี่ยนไปได้จากเหตุผลนี้ทั้งนั้น ถึงจะตายไปจากเหตุผลทำใจไม่ได้ ก็ไม่สนใจ หรือ น่าอายสั้กนิด แค่รักผมคนนี้ให้คนยากมากมาย กว่าจะรักคุณได้คุณคงเข้าใจ วันนี้รักไม่เคยเปลี่ยนไปจิตใจก็เหมือนเช่นเดิม ตื่นมานึกถึง ใช้โทรศัพท์เห็นหน้าตลอด ของใช้ต่างๆอยู่บนที่เดิม ตุ้มหูในรถก็วางเหมือนเดิม แพนกวิ้น ก็ทำหัวโตเหมือนเดิม เปิดเป๋าตังก็เจอคนรักเหมือนเดิม มีความสุขที่เป็นอะไรที่มีอุ๋ม เจ็บหัวใจมากแค่ไหนหากมองๆไป ของที่วางไว้หรือเหี่ยวไม่เหมือนเดิม กลับมาบ้านใด้แล้วกลับมาเถอะ ใจมันเจ็บเหลือเกิน นะครับ

หากเติ้ลหายไปจงรู้ไว้ว่ารักเราไม่ได้ไปไหนมันยังจะอยู่กับเราเรื่อยไปแล้วยังไงจะเป็นผีคอยดูแลจะไม่มีวันที่ทำร้ายอุ๋มอีกและจะไม่มีวันทอดทิ้งกัน เอกสารประกันภัยมอบฉันทะให้ลุงแก่ๆเดินเรื่อง
ประกันสุขภาพหนิ ที่ไหนได้เยอะๆมั้งตัง แบบว่าจะตายแล้ว ขอนิดนึง ขอให้คนในครอบครัวไม่ลำบาก ผมคนเดียวหายไปไม่เป็นไร เหี่ยว เติ้ลรักคุณนะ คุณคือครอบครัวผม เพราะสิ่งสุดท้ายของคำว่ารักคือ การให้ โปรดอภัยเติ้ลด้วยเติ้ลไม่อยากให้เข้าใจเติ้ลผิดไปจนวันสุดท้าย เสียใจ ขอให้ อโหสิกรรม ไม่รู้วันข้างหน้าจะเป็นไงอีกหลายวันจะเจอเครื่องคอมบอกล่วงหน้ายังกับส่ง sms ง่ายกว่า ใครไม่เป็นผมก็คงไม่รู้ว่ารักคุณมากขนาดไหน" รักมันเอยจากปากยากมากมาย หากเอยไปจะต้องไม่ทิ้งมัน " คำพูดหล่อๆไว้ตอนแต่งกัน ขอพูดอีกที

999,999.- ทองคำแท่ง 9 บาท 9กะรัส หนิเท่าไรหรอ เอาเป็นว่า ชอบมากรักมากขอ9ก้าวหน้า ล้มแหลวจากคนทางบ้านขัดกันซวยด้วย เอาใหม่เงินทองไม่สำคัญ สำคัญว่าเรารักกันและเข้าใจกัน หนิผมเป็นผมงี้ เป็นเหตุผลคุณบอก
ขอแก้ไข ได้ไหม ขอเป็นมนุษย์เหมือนคนทั่วไป ขอจากหัวใจ เหี่ยวเหี่ยว เงินทองหามาเพื่อดูแลครอบครัว ตัวเรามีความสุขมาก เวลา นั่งกินข้าวทำกันเองเวฟข้าวเอง กินข้าวซื้อง่ายๆ กินนิดๆ รักมันกลับขยายมากขึ้น อบอุ่น อบอุ่นจริงๆ
ชาติตระกลูเป็นไง ไม่สนใจ สนใจแค่รักอุ๋ม ไม่เคยเลยที่จะบอกว่า เหี่ยวๆ รัก นะ เลิกกี่โมง กลัวไม่ทัน รีบขาดใจ ใครกันจะรู้เวลาเย็นๆเลิกงาน กทม รถโคตรติด แต่ไม่มีวันไหนเลยที่จะไม่คิดถึงเหี่ยว เดินผ่านอะไรคิดถึงเสมอ แล้วจะคิดถึงตลอดไป รอเหี่ยวกลับบ้านนะ เที่ยวนานไปอันตราย ผมเป็นห่วงจากใจ
หากเกิดอะไร ขอให้ความเจ็บ หรือ ความอันตราย มาลงที่ผมนะ ชีวิตผมให้อุ๋มขอแค่คนที่เรารักไม่เป็นอะไรพอใจแล้ว ขอร้องสิ่งเลวร้าย ข้อร้องจากสิ่งดีๆ ให้ อุ๋มปรอดภัย ให้ความเจ็บความตายมาที่ผม
(ใครว่าผมไม่รักตัวเอง ถามหน่อยนะ คนรักเป็นอะไร ตัวคุณรับได้ไหม เสียใจไหม ทรมานนะครับ ผมเคยเจอ เรื่องพี่สาวผมโดนทำร้ายในซอยบ้าน ถึงกับช๊อคแล้วบอกเกิดขึ้นกับผมดีกว่าไหม แล้วคุณทุกๆคนละ วันนี้คิดอย่างไร ผมเป็นงี้ และไม่ชอบเปลี่ยนไป แมนขนาด แมนสุดๆ )
LittleFiine   
Sun 9 Aug 2009 7:30 [2]

หวัดดี ครับ
ก็ไม่มีไรมากครับ เกิดจากสาเหตุสภาวะความเครียดเกินไป เลย
ทำให้อักเสบถึงลิ้นหัวใจ ครับ
พึ่งไปหาหมอมาครับ แต่พี่ก็บอกพี่สาวแล้วแต่บอก ว่าไม่มีอะไร แต่รู้ตัวละครับ ผมกลับบ้านมาจัดเอกสาร และ
ว่าจะไปหาแม่ ขับรถไปเรื่อยๆ หาที่สงบๆ หลังจากวันแม่มั้ง ครับ
พี่เองก็ยัง ทำใจไม่ได้หรอกครับเรื่องความรัก พี่รู้แค่ว่ารักเขามาก และ รักตลอดไป เสียใจที่สุด ตรงที่อยากเอยคำว่ารักเธอที่สุดจากปากให้เขาได้ยินต่อหน้า ก็คงพอใจแล้วครับ เพราะ
เคยบอกเขาไว้ว่าจะไม่ทอดทิ้งกันและจะรักเขาเป็นคนสุดท้าย ผมเองก็ลุ้นเพียงว่า หากมันไม่รั่วมากหรืออย่างไร
ก็คงยังไม่ได้หายไปจากนี้ แต่หากว่าสุดแล้วจริงๆ ผมคงหมดลมก่อนจะใด้พูดความในใจ ของผมที่เขาควรรู้ว่า โปรดหันมาฟังและพยายามเข้าใจสิ่งที่เกิดมันไม่ใช่ตัวเราเลย แต่เรา จริงๆรักกันมากใช่ไหม แต่ยังไง ผมก็บอกได้แค่ เติ้ลรักอุ๋มเหลือเกิน ขอบคุณครับเด็กน้อย พี่เน่าๆหน่อยนะครับแต่พี่ก็เจ็บมากเวลาคิดมากหัวใจเต้นเร็วมากๆกล้ามเนื้อเปลี่ยนรูปเอง พรุ่งนี้พี่จะเดินทาง หากยังไงพี่ ยังอยากให้ศรัทธากับความรักตัวเองนะครับ เชื่อเธอครับ อย่างน้อยเราก็ยังไม่ได้หักหลังตัวเราเอง ถึงใครจะมองงมงาย
มันรังแล้วทิ้งไม่ง่ายหรอกครับ เพราะคำว่ารัก ของผมเหมือนกับรักที่สุงสุดเช่นเดียวกับรักครอบครัว เปิดใจรักไปแล้วผมไม่มีวันที่จะขอคืน จมปักจนตาย แต่ผมก็ยังไม่คืนคำ จะรักตลอดไปจากคำพูดของคนที่รู้ตัวว่ากำลังจะตาย เพราะเครียดจากความรัก แมนมากๆ 555+

รักแท้จะมีแค่ 1 หน ในชีวิตเรารู้ดีว่าใครคือแท้ (พระสอนมาผมไปปลงทางวัดก็ได้มาบ้าง)
LittleFiine   
Sun 9 Aug 2009 0:08 [1]




Post Comment

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 






bestview in 1024*768
The best template from http://www.oblog.cn