จิตตกรายวัน ...

หลังจากที่เมื่อวานพยายามจะเขียนได แต่ว่าโดนโน้นนี่
ต้องแต่น้องจิตตก ร้องไห้คิดถึงน้องที่เสียไปแล้ว เรื่องหลานชายซิ่มเอ็น
แถมด้วยตัวเองก็จิตตก (อีกแล้ว) ... ทำดแป่วนไปหมด
พอเที่ยงคืนก็หมดแรง หลับมันดีกว่า ไม่เขียนละ

เมื่อก่อนเคยอยู่ทั้งคืน นอน 7 - 8 โมงเช้า ตื่นบ่าย 2
แต่เดี๋ยวนี้ตื่นมันตั้งแต่ 7 โมงเช้า พอ 5 ทุ่มกว่าก็ไม่ไหวจะทำไรซะละ
เหมือนชีวิตจะเปลี่ยนไปมากมาย ตั้งแต่รู้จักกับเดอะแก๊งส์
ตั้งแต่ป้าบอกให้ตื่นเช้า นอนตอนกลางคืน ...
มันก็ดีนะ ตื่นเป็นเวลา กินเป็นเวลา ดูเหมือนแม่ก็จะชอบด้วย
ถามว่ามันดีมั้ย ... มันก็ดีอะนะ แต่ยังคิดอยู่ว่าจะเป็นแบบนี้ได้อีกนานแค่ไหน
เคยมีคนเปลี่ยนเรามาแล้ว แต่มันก็ไม่นานนะ ได้อยู่ไม่กี่วัน
แต่นี่ก็เป็นเดือนแล้วเว๊ย น่าคิด ...

ว่ากันด้วยเรื่องเมื่อวานก่อนดีกว่า
จะว่าไปช่วงนี้ก็จิตตกบ่อย จิง ๆ มันก็แค่คนที่สับสนและโต้แย้งในตัวเอง
งานก็มีทำอยู่หรอกนะ แต่เหมือนรวมสติไม่ค่อยได้ ทำได้แว๊บ ๆ แล้วก็ทิ้ง
มานั่งปลงชีวิตตัวเอง คิดเรื่องเดิม ๆ ซ้ำไปซ้ำมา ... ท่าทางจะโรคจิตแฮะ

พอตกเย็นเลยโทรหาป้า ... เออ ดีเหมือนกัน คุยกับป้าแล้วก็สบายใจดี
เหมือนคุยเรื่องไร้สาระนะ แต่ก็ดี เหมือนได้หัวเราะ ถ้าเราหัวเราะได้ ก็คงไม่มีอะไรให้หนักใจแล้วละมั้ง
กลับเข้ามานั่งหน้าคอม คุณน้องต้องก็บ่นว่าอยากร้องไห้ ... เรื่องอะไรกันละคะคุณน้อง
ถามไปถามมาบอกว่าคิดถึงน้องสาวที่ตายไปเมื่อ 2 ปีที่แล้ว นี่จะครบรอบวันตาย
อ้าว ... แล้วจะให้พี่ทำไงดีละ ก็ปลอบก็โอ๋กันไป ... พอเราโทรไปดันไม่รับ
ยิ่งคิดหนักเลย เฮ้ย มันเป็นไรมากเป่าฟ๊ะ โทรไป 3 รอบไม่รับซักรอบ
กลัวมันจะร้องไห้จนน้ำตาเป็นสายเลือด ... ไม่นานมันก็โทรกลับมาพร้อมเสียงหัวเราะ
ตกลงมันเศร้าหรือบ้าไปแล้วฟ๊ะ ... ที่ไม่รับสายมันบอกว่าคุยโทรศัพท์อยู่ ... เจริญละตู ก็นั่งห่วงมันไปดิ

ยังคุยกับต้องไม่จบ ซิ่มแกก็โทรมาเรื่องหลานชายเข้าลาดกะบังไม่ได้ ... ต้องไปลาต้องแล้วก็กลับมาคุยกับซิ่ม
ซิ่มแกโกดสุด ๆ อะ ... เรื่องมีอยู่ว่าหลานชายสอบติดเป็นตัวสำรองคณะ ID (คณะไรฟ๊ะ) อันทับที่ 6
แล้วไอ้คณะเนี๊ย มันมีคนสละสิทธิ์ไป 10 กว่าคนมั้ง ซึ่งก็ควรจะเรียกหลานขึ้นไปแทน
แต่ปรากฏว่าเค้าดันไปโทรเรียกเด็กที่ติดอีกคณะ 3D (คณะไรอีกฟ๊ะเนี่ย) ให้ไปเรียน ID แทน
ทั้ง ๆ ที่คนที่ลง 3D มันลงทะเบียนและจ่ายตังค์ไปแล้วด้วย ... ซิ่มแกเลยเคืองมาก
โทรมาตั้งแต่บ่าย ๆ ละ 1 รอบ เราก็ไม่รู้หรอกว่ามหาลัยเค้าว่าไง ทำได้แค่บอกให้ใจเย็น ๆ
แล้วก็คิดว่ามหาลัยเค้าคงดูจากคะแนนว่าใครเยอะกว่าก็เลื่อนไปตามนั้น ... แต่ซิ่มแกก็บอกว่า
ผลมันออกมาแล้ว ตัดสินใจไปแล้ว เซ็นว่าจะเรียนคณะนั้นไปแล้ว แล้วจะมาให้เปลี่ยนมันยังไง
แล้วหลานชายเค้าอะ ... เออ อันนี้พี่ก็คงต้องไปซัดกับมหาลัยเอาอะนะ

ปล่อยให้ซิ่มแกบ่นไป ... มือก็ว่าจะพิมพ์ได แต่มันไม่รู้เรื่องอะ ตอบโต้ซิ่มไปด้วย พิมพ์ไปด้วย
คงจะรู้เรื่องอะ กลัวว่าจะได้เป็นคำที่จะตอบป้าแทน 555
พอเที่ยงคืนซิ่มแกบอกว่าเดี๋ยวโทรกลับ เราก็หมดแรงแล้ว
ปิดคอม ปิดไฟ นอนดีกว่า ... ครอกกกก ...

-----------------------------------------------------

วันนี้ก็แปลกเกินมนุษย์ ... ตื่นมาทำบ้าอะไรตั้งแต่ตี 5 ครึ่ง
จะบอกว่ามาส่งป้าแกไปเที่ยวระยองก็ใช่ที่ ได้ข่าวว่าป้าแกยังไม่ตื่นเลยมั้งเหอะ
แต่ที่รู้ ๆ คือรู้สึกเจ็บคอ กลืนน้ำลายลำบาก อาการของทอลซิลมามันอีกแล้วคับ
เลยรีบลุกขึ้นไปหายามากิน แล้วก็พยายามนอนต่อ ... แต่เวงกำ มันไม่กลับ

ปิ้งตัวเองอยู่บนเตียงนานแค่ไหนไม่รู้ แต่สุดท้ายก็ลุกมานั่งทำโน้นทำนี่ดีกว่า
เปิดคอมแล้วก็เปิด FB ... ท่าทางจะติดเป็นนิสัยซะแล้วแฮะ
เดินลงไปหยิบนมมากิน 1 กล่อง ... วันนี้แม่ใจดี ทำไข่ลวกให้กิน 2 ฟอง
กินอิ่มก็เริ่มง่วง ... แอบงีบไปตอน 7 โมงกว่า ๆ ละมั้ง หลังจากโทรไปป่วนป้า
หลับไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมงดีก็ตื่น ... นอนกลางวันไม่เป็นจิง ๆ แล้วเรา
เลยตัดสินใจนั่งทำงานดีกว่า ...

วันนี้ในเนตเงียบจิง ๆ เลย คนที่เคยอยู่คุยหายหมด
ป๋าก็ไม่มาที่บ้านด้วย เพราะว่ามีงาน ปล่อยเรานอนเหงาอยู่คนเดียว
นิสัยเสียนะเนี่ย ... อยู่คนเดียวไม่เป็น ทีเมื่อก่อนละอยู่ได้
ใช้ชีวิตอยู่คนเดียวมาตั้งนาน พอมีเพื่อนมาอยู่ด้วยแล้วเหมือนติดเลย
พอไม่มีใครมาก็เหงาเหมือนกันนะ เหมือนขาดอะไรไป
ป้าก็ไปปาร์ตี้กับเพื่อน ๆ ที่บริษัทป้าเค้า ... ป๋าไปทำงาน
พี่ขวัญก็ติดงาน ... ไอ้คนทำงานอยู่บ้านอย่างเราเลยเหงาสุด ๆ

วันนี้ดีหน่อยท่จิตไม่ตก ทำงานไป ดูหนังไป แล้วสุดท้ายพอคิดอะไรไม่ออก
ก็เลยไปขัดห้องน้ำ ... เหนื่อยมาก แล้วก็แสบตา แสบจมูก แถมด้วยปวดข้อมือ
ก็มันยังไม่ได้หายดีอะนะ แค่ไม่ปวดเวลาใช้ชีวิตปกติ มันก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่เจ็บอีกนี่เนอะ
แค่ลงแปรงขัดพื้นก็เริ่มปวด แต่มันก็ทำไปแล้วอะนะ จะหยุดเพราะแค่ปวดข้อมือแล้วมันก็จะไม่เสร็จ
ก็เลยกัดฟันล้างมันไปจนเสร็จ ... เก็บของทุกอย่างเสร็จก็อาบน้ำ ... คราวนี้แหละ
ปวดข้อมือเหมือนมันจะขยับไม่ได้ ต้องมานั่งพักอยู่ตั้งนาน ...

โดนทั้งป๋าทั้งพี่ขวัญดุซะ ... แล้วจะให้หนูทำไงละคะ ให้หนูนั่งมองห้องน้ำดำหรอ ฮือๆ
ดุเสร็จแล้วป๋าก็ไป ... ส่วนพี่ขวัญ พอดุเรา เราก็สวนเรื่องหลังเลย คราวนี้เลยหนีไปอีกคน 555
ป้าแกแว๊บ ๆ มาออน FB เป็นพัก ๆ เราก็แค่ถามเฉย ๆ ว่าได้ที่หรือยัง ไปปาร์ตี้กับที่บริษัท มันก็ต้องมีมั่งอะนะ
แต่ป้าแกบอกว่าไม่ได้เอาเข้าปากเลย ... เหมือนจะดุเราเลยนิ ... เค้าแค่เป็นห่วงเฉย ๆ นะป้า ...

คืนนี้ก็คงเงียบเหมือนทั้งวันที่ผ่านมา เราก็คงทำได้แค่นั่งดูหนังไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะหลับละมั้ง
ป่านนี้ป้าคงสนุกกับริมหาดและเพื่อน ๆ ... ป๋าก็ไปหาที่รักของป๋า ... พี่ขวัญไปแอบแบกโน้ตบุคกลับบ้าน
เฮ้อ ... คิดแล้วก็ไปนอนดีกว่า ... เหมือนจะง่วงเลยเว๊ย แต่จะหลับมั้ยน้อ ...

-----------------------------------------------------------

เมื่อวานด้วยความที่เหงาและจิตตกแบบสุด ๆ พอ ไปขึ้นไว้ที่หัว FB ว่า
"
เวลามองขึ้นไปบนฟ้า ฉันนั้นได้แต่ถอนใจ น้ำตาก็ไหลซึมออกมา ..."
แล้วป้าแกก็มาต่อไว้ว่า "ฟ้าบอกว่าฟ้าร้องไห้ออกมาให้ฉัน" (มันมาจากเพลงใช่มั้ยล่ะ)
พออ่านจบกลอนก็ลอยมาให้หัวเฉยเลย ... หรือว่าเวลาจิตตกแล้วมันจะติ๊ดรับประทานเองหนอ ...

ฟ้าบอกว่าฟ้าร้องไห้ออกมาให้ฉัน
แต่ฟ้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าฉันร้องไห้เพราะอะไร
ฟ้าร้องแค่เป็นเพื่อนปลอบใจ
แต่ไม่เคยรู้ว่าข้างใจมันเจ็บเกินทน

ไม่อยากเสียน้ำตาหรอกฟ้า
...
แค่คนมันบ้าและสับสน
ไม่หยุดคิดเรื่องเดิม ๆ ไม่อดทน
เลยต้องมาเป็นคนที่เสียน้ำตา ...

แต่ถ้าถามว่าเวลานั้นคิดอะไร ก็คิดแบบนั้นจริง ๆ แหละ
การเสียน้ำตาบางทีก็ดูเหมือนไม่มีเหตุผล ความเหงากับสายฝน ก็ทำให้น้ำตาหล่นได้เหมือนกัน

เฮ้อ ... ทำไปได้ ...

     Share

<< รู้สึกแปลก ...ฝันร้าย ... >>

Posted on Sat 9 Jan 2010 19:52

 

 
  
 




พี่จ๊ะพี่จ๋า
พี่ส้ม
พี่นก น้องนิ๊งหน่อง
พี่แอน
พี่ต้า


เดินกลับบ้าน ...
หลายวันที่ผ่านมา ...
เรื่อง "น้ำ ๆ"
อารมณ์ดี ^^
เหงา
ปล่อย ... ให้มันลอยไป
กูไม่ใช่ ...
หัวหิน - เพชรบุรี
ออกมันทุกวัน
ว่างมาก
Track 1
^^
ขอโทษ ...
ฝันๆๆ
Me ...
บ่นๆๆ
เจ็บข้อมือ แงแง
ฉันเป็นอะไรไป ...
ฝันร้าย ...
จิตตกรายวัน ...
รู้สึกแปลก ...
เริ่มนับ 1 ใหม่
ปีใหม่ ๆ ...
วันที่ ... หลาย ๆ อย่างมารวมกัน
วันที่ ... อยากเป็นดาว ...
วันที่ ... ผู้คนแตกตื่น
วันที่ ... ยาวนาน
วันที่ ... อ่อนไหว
วันที่ ... รวมพลล้นบ้าน
วันที่ ... สะพายกล้อง ท่องราชดำเนิน
วันที่ ... โดนดุ
วันที่ ... แม่หนีเที่ยว
วันที่ ... บาดเจ็บ
วันที่ ... รู้สึกเสื่อม
วันที่ ... ปวดไปทั้งตัว
วันที่ ... ฉันเหงา ...
วันที่ ... แสนเหนื่อย ...
วันที่ ... มีเพื่อน
วันที่ ... ภาพย้อนกลับ



Comments

จิตตกก็เก็บใส่กระเป๋าเหมือนเดิมซิคะ อิอิ ป้าแวะเดินมาแล้วก็เดินจากไป

น้ำตาฟ้า บางที่ก็อยากจะคิดว่าฟ้าคงเศร้าเพราะเรา แต่โลกนี้คนเศร้คงเญอะแยะมากมาย เราก็เป็นนึงในคนเศร้า แต่ก็มีหลายๆๆวันที่ฟ้าก็ยิ้มสดใสมาให้เราคะ
ป้า   
Tue 12 Jan 2010 14:08 [1]




Post Comment

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 






bestview in 1024*768
The best template from http://www.oblog.cn