อารมณ์ดี ^^



เพลง The Melody
เพลงประกอบภาพยนตร์ The Melody รักทำนองนี้
(Ost. The Melody รักทำนองนี้)
ขับร้อง: วรเวช ดานุวงศ์
คำร้อง/ทำนอง/เรียบเรียง: ตรัย ภูมิ รัตน

จริงหรือเปล่า ที่ใครเขาบอก ว่าคนรักกัน ต้องอยู่ด้วยกันเรื่อยไป
จริงแค่ไหน ว่าความเหินห่าง จืดจางรักได้ แต่ฉันไม่เชื่ออย่างนั้น

โอ้ความรักช่างสวยงาม ปล่อยไปตามที่เชื่อใจ
เผื่อเอาไว้คิดถึง คงซึ้งในความหมาย
เราจะได้รู้ว่าใจของเรา รักกันมากเท่าไหร่

เราอาจไม่เจอกัน ไม่ได้คุยกัน ไม่ได้จูงมือไปกับเธอจนถึงฝัน
ไม่ได้สัมผัส พูดว่ารักกัน แต่รู้ไว้ฉันรักเธอเสมอ
ไม่ว่าเมื่อไหร่ จะเป็นกำลังใจ ต่อให้จากนี้เรานั้นอาจไม่ได้เจอ
อยากให้เธอเชื่อว่าความรู้สึกที่ฉันมีให้เธอ จะไม่เปลี่ยนไปเลย

ฉันรักเธอ มากมายเหลือเกิน สุขใจเหลือเกิน เมื่อเราอยู่ใกล้กัน
คืนและวัน ความรักที่มี คงไม่ไหวหวั่น คงไม่มีวันเปลี่ยนไป

โอ้ความรักนั้นสวยงาม ปล่อยไปตามที่เชื่อใจ
เผื่อเอาไว้คิดถึง คงซึ้งในความหมาย
เราจะได้รู้ว่าใจของเรา รักกันมากเท่าไหร่

เราอาจไม่เจอกัน ไม่ได้คุยกัน ไม่ได้จูงมือไปกับเธอจนถึงฝัน
ไม่ได้สัมผัส พูดว่ารักกัน แต่รู้ไว้ฉันรักเธอเสมอ
ไม่ว่าเมื่อไหร่ จะเป็นกำลังใจ ต่อให้จากนี้เรานั้นอาจไม่ได้เจอ
ไม่ว่านานเท่าไร โปรดจงรู้ไว้เสมอ ใจชั้นเป็นของเธอ ยังรักเธอเสมอ
จะไม่เปลี่ยนไปเลย ... แม้เราต้องจากกัน

..........................................................................

ปล่อยให้ Diary นี้รกร้างมานาน เข้ามาปัดฝุ่นซะหน่อย
ทำไมนะ ... ทำไมต้องคิดถึงที่นี่ทุกทีที่อารมณ์อ่อนไหว ^^

ช่วง 2 อาทิตย์ที่ผ่านมา แอบมีความสุขเล็ก ๆ
ความสุขที่ได้แค่มองก็ยิ้มแก้มแตกแล้ว ^_^

ช่วง 1 - 2 เดือนที่ผ่านมา เบื่อกับเรื่องหนัก ๆ และจอคอมพิวเตอร์
ก็เลยอยากปลดปล่อยบ้าง หันไปมองที่ชั้นหนังสือ ...
จริงซินะ เราไม่ได้จับหนังสือที่เป็นเล่ม ๆ มานานเท่าไหร่แล้วนะ
คิดถึงนิยายเล่มเก่า เล่มที่เคยดึงดูดให้อ่านได้ทั้งคืน ...

นิยายเรื่องแรกที่ซื้อเพราะอยากอ่านเรื่องแรกคือเรื่องอะไรนะ
ยิ่งนึกก็ยิ่งสับสน ... อาจจะเป็น "ฝนปลายฟ้า"
เรื่องราวของหญิงสาวลูกครึ่ง ที่พยายามจะเข้ามาใกล้ชิดพ่อ
แต่กลับดึงให้เธอได้พบกับเรื่องเสี่ยง ๆ และผู้ชายที่รักเธอ
ใช่ มันต้องเป็นเรื่องนี้แน่ ๆ เพราะตอนนั้นชอบ จอย ศิริลักษณ์ ...

แต่เรื่องที่คิดถึงมากกว่า และหยิบกลับมาอ่านเป็นเล่มแรก
กลับเป็นเรื่อง "ตะวันลับฟ้า" ... เรื่องของมัณฑนากรสาว
ผู้มาดมั่น ดูเป็นคนเข้มแข็ง แต่อ่อนไหวและน่าสงสาร
กว่าจะได้รู้จักกับคำว่าความสุข มันดูช่างโหดร้ายและยาวนาน
และภาพของนางเอกที่ลอยออกมาจากความทรงจำ ...
พี่อุ้ม สิริยากร พุกกะเวส ...

เออนะ เราไม่ได้ดูละครที่พี่อุ้มเล่นมานานแล้วนะเนี่ย
ว่าแต่พี่เค้าเล่นเรื่องอะไรบ้างน้า ...
โดดขึ้นมาจากเตียงหลังจากอ่านหนังสือเล่มหนา
จนถึงบรรทัดสุดท้าย ... หลับตาแล้วนึกถึงภาพคิดเองในหัว
พร้อมกับนึกถึงภาพในละครที่เคยดูเมื่อครั้งโน้น ... (ตั้งแต่ปี 44)
นานแล้วนะ 10 ปีผ่านไป ละครตอนนั้นมันเป็นยังไงนะ
จำได้แค่ว่าละครมันไม่เหมือนหนังสือนี่นา ...
เปิด Youtube หาละครดูดีกว่า ^^

ใส่ชื่อ "อุ้ม สิริยากร พุกกะเวส" ...
ทีนี้ละ ละครก็ขึ้นมาเพียบ ทั้ง "3 ใบไม่เถา" , "จินตปาตี"
"ดาวเรือง" , "บ่วงดวงใจ" , "ฉันไม่รอวันนั้น" , "เขียวหวาน2001"
"เก้าอี้ขาวในห้องแดง" ... และอะไรอีกนะ จำไม่ได้ละ
แต่ที่แน่ ๆ มันต้องมีเรื่อง "ตะวันลับฟ้า" ... เย้ ๆ กลับไปดูเป็นเรื่องแรก
ดูตั้งแต่ฉากแรกจนฉากสุดท้าย กว่า 100 กว่าตอน ตอนละประมาณ 10 นาที
นานเหมือนกันนะ แถมมีบางตอนไม่มีเสียงอีกซะงั้น
เอาเป็นว่าพอจะจำได้เลา ๆ ... แต่ก็ทนดูละครใบ้ไปจนจบตอน
ดูเสร็จแล้วก็มานั่งอมยิ้ม รู้สึกเต็มอิ่มบอกไม่ถูก
อาจเป็นเพราะละครได้จุดประกายอะไรบางอย่างในหัวใจ
ทำให้ใจได้อบอุ่นอีกครั้ง ...

มองดูเรื่องต่อไป พี่อุ้มเล่นเรื่องอะไรอีกน้า ...
"3 ใบไม่เถา" เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่พี่อุ้มเล่นนี่นา
จำได้ว่าตอนนั้นดูด้วย แต่ดูไม่ครบทุกตอน
ก็เลยนั่งดูใหม่ตั้งแต่ต้น ... โอ้ว พี่อุ้มเป็นทอมบอย ^0^

จากหนังสือจนมานึกถึงคนเล่น ... เมื่อก่อนพี่อุ้มน่ารักดีเนอะ
แล้วก็เลยนึกกลับมาถึงปัจจุบัน เออ พี่เค้าหายไปไหนหว่า
เปิด google หาอีกครั้ง คราวนี้ก็เจอข่าวทั้งรัก ๆ เลิก ๆ
ไปจนถึงเรื่องงาน ... เออใช่ พี่อุ้มเคยเปิดบริษัทนิ
จำได้ว่าทำหนังสือ ... ตอนนี้เป็นไงมั่งหว่า

ซนต่อจนไปเจอ fanpage ของพี่เค้า
มีทั้งที่เป็นของรายการทีวี "ฉันจะเป็นชาวนา"
แล้วก็ของหนังสือ "OOM Lifestyle Book"
กด Like มันให้หมด ... อยากรู้นักที่เค้าลือ ๆ กันมันจิงป่าว
ที่ว่าพี่เค้าติ๊ดแตก ไม่ได้เล่นละครเพราะเรื่องมาก จิงหรอฟ๊ะ??
เข้าไปอ่าน ๆ ก็ไม่มีอะไรเท่าไหร่ เพราะสมาชิกน้อย
หรือว่าเพราะเพิ่งเปิด ... ช่างมัน ก็ดู ๆ กันไป
เลื่อนลงมาเรื่อย ๆ ก็มาเจอว่าพี่เค้าจะไปเปิดบูธขายหนังสือ
แล้วจะไปงานเองด้วย ... เฮ้ยๆๆ อยากเห็นตัวเป็น ๆ

หาละครดูต่อไป ... "ฉันไม่รอวันนั้น"
เรื่องไรหว่า ชื่อเรื่องก็แปลก ๆ แล้วไม่รอไรอะ วันนั้น วันไหน???
อีกเรื่อง ... "เขียวหวาน 2001"
เฮ้ย เรื่องไรเนี่ย ...
แอบกดดูผ่าน ๆ ทั้ง 2 เรื่อง ... ท่าทาง "ฉันไม่รอวันนั้น" น่าจะดีกว่า
ก็เลยนั่งดูตั้งแต่ประมาณ 4 ทุ่มมั้ง ... 7 โมงเช้ายังไม่จบเลย
แต่ไม่ไหวละ พระเอกมันจะปากหนักอะไรนักหนาเนี่ย
ตัวรายก็อะไรไม่รู้ นางเอกก็ไม่ยอมฟังอะไรเล๊ย ... ฮ่วย
แต่ที่บ่นมาทั้งหมดเนี่ยก็นั่งดูจนจบนะ 555+

วนไปวนมาอีกหลายเรื่อง ทั้ง "เก้าอี้ขาวในห้องแดง"
"ดาวเรือง" , "จินตปาตี" ... แล้วก็ตัดสินใจ ลองดูก็ได้ฟ๊ะ
"เขียวหวาน 2001" เนี่ย ...

"เขียวหวาน 2001" ... เรื่องของผู้หญิงคนนึงที่ตกงาน
แต่ดันมีเพื่อนเป็นผู้หญิงขายบริการ เป็นเพื่อนห้องข้าง ๆ
ที่พักอยู่ในอพาร์ทเม้นท์เดียวกัน แล้วเพื่อนก็ดันอยากหนีเสี่ย
คนที่เลี้ยงดูอยู่ เลยต้องมาเดือดร้อนพาหนี ส่วนพระเอกก็เป็นเพื่อน
กับคนที่อยากพาสาวหนี เลยต้องมาร่วมแผนแบบไม่ตั้งใจ
พอเจอหน้านางเอกก็เลยเข้าใจผิดคิดว่าเป็นเหมือนกัน ...

ดูแรก ๆ ก็กลัวจะเป็นเหมือน "ฉันไม่รอวันนั้น" จริง ๆ เลย
แต่ดูไปเรื่อย ๆ นี่ขำทั้งเรื่อง ... โห รู้งี้ดูไปนานละ
ไม่ดู "ฉันไม่รอวันนั้น" หรอก งอนไรกันนักหนาฟ๊ะ 555+

ดูละครซ้ำ ๆ เปิดไปเรื่อย ๆ เหมือนเป็นเพื่อน ...
ทำงานไป ดูละครไป แล้วก็ไปสะดุดเพลงประกอบละคร
โอ้ว พี่อุ้มร้องนี่นา น่ารักดี ...



เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก ... ถึงวันที่งานหนังสือก็มาถึง
จะไปตั้งแต่วันแรกก็ ... ไม่ไหวนะ ไม่ว่าง 555+
แต่เห็นพี่เค้าบอกไว้ว่าพี่เค้าไปเสาร์กับอาทิตย์ ดีละฉานจะไป ^^
ชวนน้อง ๆ ไปเป็นตากล้องหน่อยดีกว่า เผื่อว่าจะได้รูปสวย ๆ
แต่พอถึงวันน้องมันไม่ว่างซักคน แต่กลับมีหมีไปแทน

จริง ๆ ไม่ได้อยากไปกับใครนักหรอก เพราะไม่อยากให้ใครรู้
ว่าเราตื่นเต้นสุด ๆ นี่เป็น "ศิลปินคนแรก และคนเดียว"
ที่ทำให้เราตื่นเต้น และไม่กล้าเดินเข้าไปคุย
เอาน้องไปเรายังพอสั่งได้ แต่หมีเนี่ย ... หึหึ

ไปเดินด่อม ๆ มอง ๆ ที่ร้านอยู่ไม่นาน หมีก็ตามมาสมทบ
แถมพี่เค้าก็ไม่ได้บอกว่าจะมีกี่โมง จะอะไรมากก็เกรงว่า ...
หมีจะแกล้งเก๊าในอนาคต ... แต่สุดท้ายก็มีกันอยู่ 2 ตัวเนี่ยนะ
เลยใช้หมีซะเลย ให้หมีเดินไปถามว่าพี่อุ้มจะมามั้ย และจะมากี่โมง
คนที่ร้านเค้าบอกว่า เดี๋ยวก็มาค่ะ ...

พอพี่เค้ามาจริง ๆ ส่งหมีไปเป็นหน่วยกล้าอาย
ไปขอลายแทงแล้วก็ยืนยิ้ม ... เราก็เอากล้องบังหน้า
เดินไปถ่ายรูป จึ๊ก ๆ แล้วก็หนีไปตั้งหลักนอกร้าน 555

ออกมาเปิดดูหนังสือที่พี่เค้าเซ็น ปรากฏว่าพี่เค้าลงวันที่ผิด
วันที่ 9 แต่พี่เค้าเขียนว่าวันที่ 8 ... ก็เลยนึกสนุก
เดินไปบอกพี่ที่อยู่ในร้านว่า "พี่คับ ฝากบอกพี่อุ้มด้วยนะ
ว่าวันนี้วันที่ 9 นะคับ" แล้วก็เดินออกมาแบบขำ ๆ
พี่เค้าก็ไปกระซิบบอกพี่อุ้มอีกที พี่เค้าก็ทำหน้าตื่น
ชะเง้อหาคนบอก พร้อมกับถามว่า "แก้มั้ยคะ"

แล้วมันจะแก้ยังไงหว่า เขียนไปแล้วอะนะ
แต่ก็ส่งหนังสือไปให้พี่เค้าแก้ ... แก้มา ๆๆ
วิธีการก็คือเขียน 1+ ไปข้างหน้าวันที่ 8 ไง 555+
เดินออกมาแบบขำ ๆ แล้วก็หนีกลับดีกว่า เขิลอะ ไม่ไหว ๆ

กลับมานั่งมองหนังสือที่บ้าน คิดถึงภาพตอนเจอพี่เค้า
แล้วก็ขำตัวเอง เออ ... เจอศิลปินมากี่คน คุยได้สบาย
ไม่เคยกัวใครเลย แล้วนี่อะไรฟ๊ะเนี่ย ... แต่จะให้อธิบาย
ก็เพราะคนอื่นเราไม่เคยชื่นชอบก่อนได้เจอตัวเลยนี่นา
นี่เป็นคนแรกที่ชอบละครพี่เค้ามาก แล้วอยากหาเรื่องไปเจอเอง
เป็นไงล่ะ เขิลซะทำอะไรไม่ถูก สมน้ำหน้าตัวเองจิง ๆ 555+

เปิดหนังสืออ่านแบบไม่ได้คิดอะไร ...
แต่พอเริ่มอ่านก็รู้สึกว่า "เสียดายอะ" ...
ไม่ใช่หนังสือเค้าไม่ดีนะ แต่มันดีมากเลยตะหาก
ปกติหนังสือพาเที่ยว ก็จะเล่าแค่ว่า ไปยังไง ที่ไหน
แต่นี่มีประวัติให้ด้วย หนังสือเกี่ยวกับรถไฟ ก็มีประวัติรถไฟให้
หนังสือเกี่ยวกับกาแฟ ก็เล่าตั้งแต่กาแฟคืออะไร
เฮ้ย ทำไมไม่ซื้อเล่มอื่นมาด้วยฟ๊ะ ...

อาจจะเพราะอยากเจอพี่เค้าอีกหรือเปล่าไม่รู้
แต่ที่แน่ ๆ อยากได้หนังสืออีก 2 เล่ม
เอาฟ๊ะ อาทิตย์หน้าพี่เค้าก็ไปอีก ไปซื้อวันนั้นละกัน ^^

1 อาทิตย์ผ่านไป ... ไม่มีใครว่างอีกละ
ดีนะว่าได้คุยกับนุ่นวันเสาร์ เลยลากมันไปด้วยวันอาทิตย์
ได้ตากล้องละ ถ่ายมาดี ๆ นะน้อง พี่อยากได้ คิคิ

เดินเที่ยวงานจนเมื่อยก็เลยไปปักหลักนั่งรอแถว ๆ
ที่มองเห็นหน้าร้านพี่เค้า ... แอบซิ่งไปเข้าห้องน้ำแป๊บเดียว
พอเดินกลับมานุ่นบอกว่า พี่อุ้มมาแว้ว ...
เอาแล้วไง ตื่นเต้นอีกละ จะตื่นเต้นทำไมเนี่ย

ตั้งใจว่าจะซื้ออีก 2 เล่ม ... แล้วก็ไปหยิบเพิ่มอีก 2 เล่ม
อะ อีกเล่มก็ได้ ... สรุป 5 เล่ม ... มันเยอะไปมั้ยเนี่ย
หยิบ ๆ แล้วก็ส่งให้พี่เค้าเซ็นดื้อ ๆ พร้อมกับแอบกัดพี่เค้าว่า
วันนี้วันที่ 16 นะคับพี่ ^^ ...
แล้วก็ให้พี่เค้าคิดตังค์มา น้องก็ถ่ายรูปไป

อาจจะเป็นเพราะคนยังไม่เยอะ แล้วพี่เค้าก็เลยว่างพอจะคุย
เลยได้คุยกันซะงั้น ... คุยไปคุยมา พี่เค้าก็บอกว่า
"อยู่ก่อนซิ ร้านดูครึกครื้นดี" ... เง้อ หนูมะใช่ตลกนะ
แต่ก็ยืนอยู่อีกพักใหญ่ จนพี่นุ้ยมาสมทบ ทีนี้ละยาว
จากที่รู้จักพี่อุ้มคนเดียว คราวนี้รู้จักแม้แต่คนขายเลย
ในร้านมี 4 คน พี่อุ้ม พี่เม้ง พี่ช้อปปิ้ง และพี่อิง ...
จากรู้ชื่อเป็นถ่ายรูปเก็บมาเป็นที่ระทึก
(แล้วไม่รู้ว่าเราแอบโดนถ่ายไปด้วยป่ะเนี่ย)

เพราะยืนนานไปหรือว่ายังไงก็ไม่รู้
พี่เค้าก็เชียร์หนังสือที่เหลืออยู่ 2 เล่มสุดท้าย
มีคนนึงหยิบไปเล่มนึง ก็เลยหันมาบอกว่าเล่มสุดท้ายแล้ว
ซื้อมั้ย พร้อมกับบอกว่า เนี่ย เดี๋ยวแฟนน้องคนเขียนเค้าจะมา
เฮ้ย ... แฟนเค้ามาแล้วยังไงหรอคะ 555

ตัดสินใจ ซื้อก็ได้ฟ๊ะ แต่มีข้อแม้ว่า พี่ในร้านต้องเซ็นทุกคนนะ
เค้าก็หันมาพร้อมกันแล้วบอกว่า ได้เลย ... เออค่ะ ได้ก็จัดมา
ยืนอยู่ยังไม่ทันจ่ายตังค์ แฟนคนเขียนก็มาจิง ๆ ด้วย
เลยโดนจับถ่ายรูปส่งไปให้คนเขียนดูหน้า (เค้าว่างั้น)
ป่านนี้ถ้าส่งไปจิง ๆ พอเห็นหน้าคนซื้อคงเครียดอะ 555+

คุยไปคุยมาจนพี่ ๆ ในร้านชวนให้ไปงานหนังสือครั้งหน้า
ตอนเดือนมีนาคม 55 ... แต่เราก็มีนัดกับแม่มีนาเหมือนกัน
เลยบอกไปว่าอาจจะไม่ได้ไปน้า เพราะไม่อยู่ หนีเที่ยว
พี่อุ้มรีบบอกว่า คราวหน้า "ฉันจะเป็นชาวนา" จะออกนะ
เออ ... งั้นเอางี้คับพี่ ถ้าพี่จำหนูได้หนูจะมาซื้อ
งานนี้เลยมีถามชื่อกันไปมา ชื่อเราก็ดันคล้ายพี่อุ้มอีกอะนะ 555+
พี่เค้าบอกว่า จำง่าย จำได้แน่ ๆ ... เอาไว้ถึงวันนั้นจะคอยดูน้า ^^

ตั้งใจว่าแค่ 2 เล่ม กลายเป็น 6 ...
กระเป๋าหนักมาก แต่ก็โอเคอะ แพคทุกอย่างลงกระเป๋าแล้ว
ก็ตัดสินใจลากลับ ... คนอื่นเค้าก็คงแค่บอกว่า "ไปนะคับ/คะ"
แต่ของเรา 3 คน ยกมือไหว้กราดทั้งบูธ "ไปละคับ สวัสดีคับ"
แล้วก็ 4 คูณสร้อยออกจากร้านมาอย่างไว กลัวพี่เค้าจะจำได้จิง ๆ
(พี่อุ้มน่ารักดีเนอะ) ^0^

ไปเดินเล่นต่อที่ Terminal 21 อย่างอารมณ์ดี
แล้วก็กลับบ้านแบบยิ้ม ๆ ... นี่เราท่าจะเป็นเอามากนะเนี่ย 555+
คนที่ไม่เคยตื่นเต้นกับศิลปินคนไหน กลับมาตกม้าตายง่าย ๆ
นี่ถ้าพี่เค้ารู้เค้าจะดีใจหรือเสียใจเนี่ย 555+
แต่ก็เอาน่า ครั้งนึงในชีวิตที่อยากเจอดารา ...
ชีวิตนี้จะมีใครอีกมั้ยที่ทำให้เราตื่นเต้นได้อีกเนี่ย ^^

............................................................

อาจจะเพราะอารมณ์ดี ช่วงนี้พอได้ฟังเพลงรักก็ทำให้ยิ้มได้
จากเพลงที่พี่อุ้มร้อง ก็มาเจอเพลงที่แดนร้องประกอบหนัง
ฟังแล้วรู้สึกดีจัง ...

     Share

<< เหงาเรื่อง "น้ำ ๆ" >>

Posted on Wed 19 Oct 2011 4:58

 

 
  
 




พี่จ๊ะพี่จ๋า
พี่ส้ม
พี่นก น้องนิ๊งหน่อง
พี่แอน
พี่ต้า


รู้จัก สนิท หรือ ผูกพัน
เดินกลับบ้าน ...
หลายวันที่ผ่านมา ...
เรื่อง "น้ำ ๆ"
อารมณ์ดี ^^
เหงา
ปล่อย ... ให้มันลอยไป
กูไม่ใช่ ...
หัวหิน - เพชรบุรี
ออกมันทุกวัน
ว่างมาก
Track 1
^^
ขอโทษ ...
ฝันๆๆ
Me ...
บ่นๆๆ
เจ็บข้อมือ แงแง
ฉันเป็นอะไรไป ...
ฝันร้าย ...
จิตตกรายวัน ...
รู้สึกแปลก ...
เริ่มนับ 1 ใหม่
ปีใหม่ ๆ ...



Comments

Taking the oveweivr, this post is first class
Bertha   
Mon 27 Jan 2014 9:30 [2]
 

A simple and inlegtilent point, well made. Thanks!
Elisabete   
Thu 19 Sep 2013 16:21 [1]
 




Post Comment

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 






bestview in 1024*768
The best template from http://www.oblog.cn