หลายวันที่ผ่านมา ...

หลังจากที่อพยพมาอยู่บ้านน้าแถว ๆ สุขุมวิท ชีวิตก็เปลี่ยนไปหลายอย่าง เวลากินเวลานอนปรับใหม่หมด ตื่น 10 โมง นอนไม่เกินตี 3 กินมื้อสุดท้ายของวันไม่เกิน 1 ทุ่ม และออกจากบ้านบ่อยจนแปลกใจตัวเองเหมือนกัน เพราะปกติจะไม่ค่อยออกไปไหนถ้าไม่ต้องไปทำธุระอะไรข้างนอก 2 วันแรกที่อพยพมาก็กลับไปดูบ้านอยู่หรอก แต่เข้าไปก็ยังไม่มีอะไร ทุกอย่างยังเหมือนเดิม เดินไปดูหลังบ้านก็ได้เห็นชีวิตสัตว์โลก แมวเล่นกับตุ๊กแก ... เออ ... อันนี้ไม่อยากดูเลย แง่มๆๆ

ตั้งหลักกับศูนย์พักพิงแห่งใหม่ได้ก็จับคู่กับน้องสาวหาเรื่องออกไปทำประโยชน์ให้ชาวไทยบ้างดีกว่า เลยหาเรื่องไปจุฬาฯ จำได้ว่าโรส (โรส ศิรินทิพย์ ที่ร้องเพลงก้อนหินก้อนนั้นอะ) ไปนั่งขัดเก้าอี้ทำสุขาฉุกเฉินอยู่ ไปมั่งดีกว่า ท่าทางจะเป็นงานที่เรา (พวกใช้แรงงาน) จะทำได้ ... เดินดุ่ม ๆ ไปแบบงง ๆ ทิศไหนก็ไม่รู้ โชคดีที่เจอลานเกียร์ แหล่งผลิตสุขาฉุกเฉิน ...

หลายวันที่ผ่านมา

วันแรกของการไปทำความดี เพราะเก้าอี้ไม่มีมาลงใหม่ เลยทำแค่ของเดิม ของมันก็เลยน้อย แต่คนมาเพียบ ต่อแถวรับเก้าอี้ไปขัดอย่างกับต่อแถวซื้อ Krispy Kreme จำได้ว่าน้องที่ถือไมค์บอกว่า "ช่วย ๆ ทำออกแนวแตะ ๆ กันไปเหมือนกรวดน้ำอะคับ ขัดคนละทีสองทีก็ได้บุญเหมือนกันคับ" ทำเอาเราที่นั่งขัดเหงื่อตกขำก๊ากเลยทีเดียว ^^

หลายวันที่ผ่านมา

จากวันนั้นก็ไปเรื่อย ๆ ไปทุกวัน จากวันแรกที่ขัดไปงงไป พอวันที่ 2 ก็ขัดได้ 4 ตัวเต็ม ๆ แต่กลับมาบ้านนี้เมื่อยเอาเรื่องเหมือนกัน แต่ก็สนุกดีนะ เพราะไม่ได้ไปแค่ 2 คนอีกต่อไป เพราะคราวนี้ชวนทั้งนุ่น ปลา พี่เอ๋ พี่ป๋วย มานั่งขัดกันประหนึ่งโรงงาน ใครชอบฝาก็จัดไป แต่เรายังคงยืนยันขอเป็นเก้าอี้นี่แหละ ถึงจะชิ้นใหญ่ แต่ขัดง่ายกว่าเยอะ ... ได้เจอทั้งแย่งตะไบ เพราะของมันมีจำกัด และกระดาษทราย มีทั้งแบบหยาบกระด้าง จนถึงละเอียดสุด ๆ และแบบที่หนา ทนมือทนงานหนัก และแบบบางกรอบจนพี่เอ๋บอกว่า "กรอบเหมือนเถ้าแก่น้อย" แต่มันกรอบจริง ๆ นะ แค่ขัด 2 ทีก็แหลกคามือ แทบไม่ได้อะไร ต้องเก็บเอาชิ้นเล็ก ๆ นั่นแหละมาขัด แสบมือที่สุดในโลกกกกก

นอกจากขัดให้เก้าอี้เรียบ ไม่คม ไม่บาดก้นและถุงดำแล้ว ก็ต้องมัดอุปกรณ์ให้ด้วย มีบางส่วนไปแพคของ พวกถุงดำ กระดาษทิชชู่ ปูนขาว แล้วอะไรอีกก็ไม่รู้ ที่แน่ ๆ ในทุกด่านก็จะมีคิวซี (คนตรวจสอบคุณภาพ) ชุดที่ขัดก็ตรวจว่าไม่คม เอานิ้วรูดตามเหลี่ยมมุม ถ้าไม่บาดมือก็ถือว่าผ่าน แต่คิวซีบางคนก็เขี้ยวอยู่นะ วันแรกที่ส่งก็ไม่ผ่านหรอก ตั้งแต่วันที่ 2 อย่าหวังนะ เค้ารู้ทันหมดแว้ว 555+ ... หลังจากขัดหมดแล้วก็ได้เวลามัด (เค้าไม่ได้แพค เพราะเค้าแพคกันตอนเราขัดเก้าอี้) วิธีคือ ต้องให้ห่อของอยู่ใต้เก้าอี้ มัดให้มันไม่หลุดถ้าเค้าต้องโยนเก้าอี้ แต่คิวซีด่านนี้โหดมาก เขย่าอย่างกะจะเอาไปผ่านสงคราม แค่พี่เค้าเขย่าของก็แทบทะลักออกมาแล้วอะ ตอนมัดเข้าไปไม่เท่าไหร่ แต่ตอนแก้เนี่ย สุดยอดดดดด

ศิลปินก็จะมี 3 แบบหลัก ๆ แบบแรก มาช่วยใช้แรงงานเลย อย่าง พี่โอ อนุชิต ที่เห็นมาเกือบทุกวัน (ในวันที่เราไปนะ) ทั้งขัดเก้าอี้ ยกส่ง ช่วยแพค แล้วยังไปทำเสื้อชูชีพด้วย พี่เค้าสุดยอดจิง ๆ คนอื่นก็มีอีก ทั้ง พี่บี้ สุกฤษฎิ์ น้องนท น้องตูมตาม The Star มัดหมี่ พิมดาว ฟลุค พิชญ์ โยชิ วงซีควิ่น ป๊อปปี้ วงเคโอติค พอยซ์ แนนนี่ เกิลลี่เบอรี่ ฯลฯ ... แบบที่สอง ทั้งใช้แรงงาน แล้วก็ยังมาร้องเพลงให้ฟังด้วย อย่าง โรส ศิรินทิพย์ พี่ ๆ วง Room39 (ที่ช่วงแรกมาแค่พี่แว่นใหญ่กับพี่มน พอพี่ทอมออกจากบ้านได้ก็ตามมาช่วยอีกคน) น้องแพรว น้องไทด์ น้องต้น บ้านAF พี่ตู่ ภพธร ฯลฯ ... และอีกแบบคือใช้ความเป็นศิลปิน ร้องเพลงให้คนที่มาทำงานอาสาฟัง หรือไม่ก็ร้องเพลงหาเงินบริจาคช่วยผู้ประสบภัย อย่าง พี่หนุ่ม อรรถพร พี่แมว จิรศักดิ์ พี่ไอซ์ ศรัณยู พี่เป๊ก ผลิตโชค พี่ลูกหว้า พิจิกา พี่ลุลา พี่จีน พี่วิทย์ AF ฯลฯ ... จะให้ไล่ชื่อคงไม่หมด ขนาดถ่ายรูปมายังไม่หมดเลย .... แต่ทั้งหมดที่ได้ภาพมาก็เพราะตาม โรส ศิรินทิพย์ ไปนั่นแหละ เพราะพอหลัง ๆ ไปนั่งขัดเก้าอี้ด้วยกัน โรสก็จะชวนไปด้วยกัน ทั้งไปร้องเพลงให้คนที่ศูนย์อพยพฟัง ไปกับวง Room 39 บ่อยมาก แทบจะทุกวัน แล้วโรสก็ยังตามไปร้องทุกที่ ที่ใครชวนไปเล่นดนตรีเพื่อหาเงานมาช่วยคนให้ได้มากที่สุด ... พอเก้าอี้หมด เราก็เลยไม่รู้จะทำไรได้อีก จะปั้น EM Ball ก็คนเยอะแล้ว จะไปทำแพ อุปกรณ์จำกัด จะไปทำเป็ดลอยน้ำ ก็เกรงว่าจะไปทำของเค้าเสียมากกว่า เพราะลืมไปละว่าบัดกรียังไง 555+ ... สุดท้ายก็เลยได้แต่ตามไปดูโรสร้องเพลงนั่นแหละ ไปทีก็หยอดที หุหุ

หลายวันที่ผ่านมา
หลายวันที่ผ่านมา หลายวันที่ผ่านมา

ตระเวนไปโน้นนี่นานไปละ ... 2 อาทิตย์แล้วที่บ้านเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ คิดแล้วก็แอบแม่ไปดูบ้านมั่งดีกว่า ... เพราะน้ำมันเน่า และสกปรก แม่ก็กลัวว่าลูกจะเป็นอะไร เลยห้ามไม่ให้เข้าไปบ้านเลย แต่ลูกมันดื้ออะนะ อยากไปจิง ๆ อยากเห็นว่าบ้านเป็นยังไงแล้ว เลยตัดสินใจแอบไปแบบลับ ๆ (มั้ย) ระหว่างเดินทางก็แอบโพ้สรูปลง Facebook ว่าซอยบ้านเป็นแม่น้ำไปแว้ว ... เริ่มจากลง BTS ที่หมอชิต จากนั้นก็โดนขึ้นรถยักษ์ ที่พี่ทหารเข้าจะคอยยืนบอกว่าคันไหนไปทางไหน ... ไม่รู้ซินะ รถที่เค้าเอามาช่วยพาคนไปที่ต่าง ๆ ถึงมันจะมีชื่อนักการเมืองหรือบริษัท เราก็ไม่ว่าหรอก ก็เค้าเอามาช่วยจริง ๆ ถ้าจะทำให้เรารู้ว่าใครช่วยเรา ก็เลยไม่ได้เลือกว่ารถใคร (แล้วก็ไม่ได้มองตั้งแต่แรกด้วย) ... ระหว่างทางเจอคุณป้าคนนึง (จริง ๆ ดูแล้วน่าจะเป็นแค่คุณน้านะ แต่เค้าแทนตัวเองว่าป้า งั้นป้าก็ได้ อิอิ) ท่านใจดีมากเลย บนรถมันไม่มีหลังคา คุณป้าแกก็กางร่ม แล้วก็ยังมาเผื่อแผ่เราด้วย ระหว่างทางแกก็เล่าว่า นี่แกมาเป็นครั้งที่ 3 แล้ว เพราะ 2 ครั้งแรกเข้าบ้านไม่ได้ แต่ครั้งนี้แกจะเข้าให้ได้ เพราะมีคนแก่อยู่ที่บ้าน แกเป็นห่วง อยู่กับหลานหรือไงนี่แหละ เพราะคนแก่ไม่ยอมออกจากบ้าน จากนั้นแกก็ช่วยคุยชวนดูข้างทางพร้อมกับอธิบาย (เหมือนมีไกด์ส่วนตัวเราเลย) น้ำมันเคยสูงถึงตรงนั้นแน่ะลูก เนี่ยลดไปเยอะแล้วนะ ถ่ายรูปเห็นมั้ย ต้องถ่ายทางโน้นถึงจะเห็นชัด ... คุยกับแกเพลิน ๆ ถึงจะยืนอยู่บนรถนาน แต่ก็รู้สึกว่าสนุกเลยไม่เบื่ออย่างที่คิด แป๊บเดียวก็ถึงหน้าปากซอยบ้าน (แค่ชั่วโมงนิด ๆ เอง เหอะๆ) พอถึงที่หมายก็หันไปไหว้คุณป้า "หนูลงละนะคับ สวัสดีคับคุณป้า ขอให้วันนี้เข้าบ้านได้สำเร็จนะคับ" คุณป้าเลยหันมาให้พรศะยกใหญ่ "เข้าบ้านดี ๆ นะลูก เดินทางปลดภัยนะคะ แล้วกลับบ้านดี ๆ นะลูก" ... จากปากซอย ระยะทางประมาณเกือบ 2 กิโล ระดับน้ำที่เห็นตรงปากซอย เสมอ (ตึ๊ด)  ขอไปเรือแล้วกันนะ ไม่ไหว ๆ ... ค่าเรือเที่ยวละ 150 บาท ไปกลับก็ 300 เอาว๊ะ ดีกว่าเปียกครึ่งตัวนิ ... นั่งเรือเข้าไปเหมือนนั่งเรือชมคลอง โดยมีคนเดินลากเรือพาเราเข้าไป (ไม่รู้ว่าพายมันเหนื่อยกว่าหรือว่ายังไงนะ) ระหว่างทางก็จะเป็นฝั่ง (บ้าน) มีทั้งก่อปูนปิด ตั้งกระสอบทราย แต่ที่แน่ ๆ ร้าน 7/11 และ lotus ในซอยปิดหมดทุกร้าน ร้านขายข้าวเหลือไม่กี่ร้าน แต่ร้านน้ำแข็งเปิด ==" ... เรือแบบต่าง ๆ ตามที่จะหาได้ก็จะมีให้ดูไม่ซ้ำกันเลย ทั้งเอาอ่างอาบน้ำมาทำ ทั้งถังน้ำแข็ง แม้แต่ถังขยะผ่าครึ่งก็มี ... มาถึงหน้าบ้าน คุณป้าข้างบ้านก็เดินออกมาพอดี แกก็ทัก "เป็นไงมั่งลูก ออกไปอยู่ไหนล่ะ เนี่ย แถวนี้ไม่มีใครอพยพเลยนะ" อ้าวแล้วกัน แล้วหนูผิดหรอที่หนี 555+ ... เข้ามาในบ้าน เดินสำรวจอยู่ 2 - 3 รอบ ไม่มีอะไรผิดปกติ ในบ้านน้ำเข้าไม่ถึง นอกบ้านน้ำเข้ามาสูงสุดแค่โรงรถ แต่ตอนนี้ลดไปแล้ว เหลือแต่คราบเป็นรอยให้ดูต่างหน้า ... โอเค ทุกย่างเรียบร้อยดี งั้นออกดีกว่า เดี๋ยวจะไม่มีรถกลับ ท่านแม่จะกริ้วเอา 555+

ขาไปว่าสนุกแล้ว ตื่นเต้นแล้ว ขากลับเหมือนจะน่าเบื่อในตอนแรก เพราะคราวนี้เจอแต่หน้าตาน่ากลัวมาก แต่แล้วเรื่องแตกตื่นก็เกิดขึ่น ขณะที่ผ่านแยกเกษตรมุ่งหน้าเมเจอร์รัชโยธิน ก็เห็นควันลอยออกมาจากชั้น 5 ชองตึก 6 คูหา แต่ควันออกมาแค่ 4 คูหาติดกัน แล้วรถก็ค่อย ๆ แล่น่ผ่านไปพร้อมกับเสียงของใครสักคนที่กำลังประกาศออกไมค์ว่าให้คนในตึกเอาชีวิตรอด เอาตัวเองออกมาก่อน แล้วก็ไล่เด็กที่เล่นน้ำอยู่แถวนั้นว่าให้ขึ้นจากน้ำเดี๋ยวนี้ บอกให้คนแถวนั้นขึ้นที่แห้ง ยังไม่ทันขาดคำ รถที่ผ่านมาจนถึงมุมสะพานลอยบังหม้อแปลงพอดี เสียงหม้อแปลงระเบิดก็ดังบึ่ม แล้วก็เงียบไป ... แล้วรถก็ค่อย ๆ ขับไกลออกมา ... หันกลับมาดูในรถ พอเห็นควัน ทุกคน (รวมทั้งเค้าด้วย) ก็หยิบกล้อง หยิบมือถือถ่ายรูปกันใหญ่ 555+

หลายวันที่ผ่านมา

กลับมาถึงบ้าน ... ถึงจะไม่ได้เดินเข้าไปเอง แต่รู้สึกเหนื่อย ๆ เพลีย ๆ ยังไงไม่รู้ แถมย่ำน้ำก็แค่ครึ่งแข้ง แต่คันน่าดู อาบน้ำแล้วก็ไม่หาย สุดท้ายเลยต้องเอาขาแช่เดทตอลซะ เออหายแฮะ 555+

วีรกรรมการกลับบ้านคงจะมีอีกรอบวันเสาร์นี้ แต่วันนี้ซิ ไปกินข้าวกับน้อง ๆ มา ทุกอย่างมันดูไม่เหมือนเดิมซะแล้ว ... ไม่รู้เหมือนกันนะว่าทำไม เมื่อก่อนก็สนิทกันดี คุยกันเกือบทุกเรื่อง แต่วันนี้ หน้ายังมองไม่สนิทใจเลย จะคุยอะไรก็เกรงไปหมด เพียงเพราะวันนั้นวันเดียว ... ย้อนกลับไปเมื่อวันเกิดปลา ถ้าเค้าไม่เมาแล้วพูดแบบไม่แคร์คนฟัง วันนี้ทุกอย่างก็คงจะเหมือนเดิม เมื่อก่อนเราไม่เคยทิ้งให้ใครเดินคนเดียว วันนี้ปล่อยเค้าเดินช๊อปคนเดียวเฉยเลย หนีกลับกันหมดทั้ง 3 คน มันก็ไม่ดีหรอกนะจริง ๆ แล้ว แต่ความรู้สึกดี ๆ มันก็หายไปแล้วเหมือนกัน มันไม่ได้ตัดขาดหรือเจอกันไม่ได้อีก แต่แค่ไม่สนิทแล้ว แค่นั้นแหละ มั้งนะ ...

     Share

<< เรื่อง "น้ำ ๆ"เดินกลับบ้าน ... >>

Posted on Thu 17 Nov 2011 3:28

 

 
  
 




พี่จ๊ะพี่จ๋า
พี่ส้ม
พี่นก น้องนิ๊งหน่อง
พี่แอน
พี่ต้า


รู้จัก สนิท หรือ ผูกพัน
เดินกลับบ้าน ...
หลายวันที่ผ่านมา ...
เรื่อง "น้ำ ๆ"
อารมณ์ดี ^^
เหงา
ปล่อย ... ให้มันลอยไป
กูไม่ใช่ ...
หัวหิน - เพชรบุรี
ออกมันทุกวัน
ว่างมาก
Track 1
^^
ขอโทษ ...
ฝันๆๆ
Me ...
บ่นๆๆ
เจ็บข้อมือ แงแง
ฉันเป็นอะไรไป ...
ฝันร้าย ...
จิตตกรายวัน ...
รู้สึกแปลก ...



Comments

I'm not wotrhy to be in the same forum. ROTFL
Dash   
Mon 27 Jan 2014 9:03 [6]
 

Thought it wold'nut to give it a shot. I was right.
Rayann   
Mon 27 Jan 2014 6:56 [5]
 

A piece of eritudion unlike any other!
Arlyn   
Mon 27 Jan 2014 6:04 [4]
 

Heck yeah bab-eye keep them coming!
Abhay   
Thu 19 Sep 2013 18:23 [3]
 

So true. Honesty and everything rendecizgo.
Sophia   
Tue 17 Sep 2013 12:55 [2]
 

Alf-kzaamainaormation found, problem solved, thanks!
Raouf   
Mon 16 Sep 2013 19:20 [1]
 




Post Comment

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 






bestview in 1024*768
The best template from http://www.oblog.cn